ΑΘΛΗΤΙΚΑ

ΛΟΥΚΑ ΝΤΟΝΤΣΙΤΣ: ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ …ΠΕΛΕ Ο ΣΛΟΒΕΝΟΣ «ΜΠΟΜΠΕΡ»

Ένα καταπράσινο χαλί, αντί του παραδοσιακού κόκκινου, έστρωσε στην κεντρική αρένα της Κωνσταντινούπολης η FIBA, για να υποδεχθεί τη νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Τη μικρότερη, σε πληθυσμό, χώρα από τις 15 που έχουν φορέσει παρόμοιο στέμμα στην κεφαλή τους (αλήθεια, ακόμα επιμένουν κάποιοι Έλληνες να πιστεύουν ότι το μπάσκετ είναι υπόθεση 5-6 χωρών;), μα και την πιο λαμπερή των ημερών μας.

Tη Σλοβενία ενός «δράκου», του Γκόραν Ντράγκιτς, κι ενός αμούστακου «killer», με το όνομα Λούκα Ντόντσιτς. Μία ομάδα που σίγουρα δεν ήρθε από το πουθενά, καθώς πάλευε καμιά 15αριά χρόνια για να βρεθεί στον αφρό, αλλά δεν ήταν κιόλας κορυφαία επιλογή στις προβλέψεις για το πλέον απρόβλεπτο Ευρωμπάσκετ όλων των εποχών.

Κι όμως, ήταν η μόνη που δε χαρίστηκε σε κανέναν από τους 9 αγώνες της. Η μόνη που έβαζε 90 πόντους, ανά αγώνα, για περισσότερες από δύο εβδομάδες, και ξεπέρασε τα όριά της για να κερδίσει τον τελικό της 17ης Σεπτεμβρίου. Και φυσικά η μόνη που συνδύασε τις 4 αρετές που γιόρταζε, ως γυναικεία ονόματα, η Ορθοδοξία εκείνη τη βραδιά: Αγάπη, Πίστη, Ελπίδα, Σοφία.

Για τη σλοβένικη «ραψωδία» στο 40ο  Ευρωμπάσκετ, χρειάστηκε ένας εμπνευσμένος μαέστρος από τη Σερβία, ο Ιγκόρ Κοκόσκοφ, μία παρέα σκληροτράχηλων μαχητών που θα ‘παιζαν διαρκώς στα «κόκκινα» (Πρέπελιτς, Βίντμαρ, Μπλάζιτς, Μούριτς, Νίκολιτς, Τσάντσαρ), ένας ψυχρός και ακούραστος ξένος (Ράντολφ), και δύο «πρώτα βιολιά», ο 31χρονος Ντράγκιτς και ο 18χρονος Ντόντσιτς.

Και καλά ο πρώτος, ο «κάπτεν» Ντράγκιτς. Η δίψα του για το βάθρο ήταν τέτοια που είχε δηλώσει ευθαρσώς, από την πρώτη μέρα: «Εάν δεν πάρουμε και τώρα μετάλλιο, καλύτερα να πάω σπίτι μου». Καθ’ οδόν είναι, λουσμένος με χρυσάφι…

Αλλά το «θαύμα» ήρθε από τον πιτσιρικά, τον Ντόντσιτς. Ποτέ άλλοτε δε συναντήσαμε 18χρονο να στέφεται πρωταθλητής Ευρώπης, έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στο παρκέ. Ποτέ άλλοτε δεν έγινε ένας 18χρονος μέλος της κορυφαίας πεντάδας σε Ευρωμπάσκετ, και συνάμα 1ος ριμπάουντερ, με μπόϊ ενός γκαρντ της εποχής (2.01 μέτρα).

Και ποτέ άλλοτε δε σήκωσαν στα χέρια τους ένα «σχολιαρόπαιδο» οι «παλιοσειρές» μίας εθνικής ομάδας, όπως συνέβη τώρα με τον Λούκα. Θα συνέβαινε, να είστε σίγουροι, ακόμα κι αν δεν είχε λαβωθεί (και αποχωρήσει από τον τελικό) στο 25ο λεπτό. Για όλα, στη ζωή, υπάρχει η πρώτη φορά, έμελλε λοιπόν να γίνει ο Ντόντσιτς ο πρώτος «ρούκι» που κάθισε με την άνεση ενός μεγάλου στο θρόνο. Οι αριθμοί, άλλωστε, είναι ακλόνητος σύμμαχός του: 14.3 πόντοι, 8.1 ριμπάουντ, 3.6 ασίστ!

Ποτέ άλλοτε στο μπάσκετ όλα αυτά, γιατί στο ποδόσφαιρο ανάλογη αρχή έκανε πριν από 60, σχεδόν, χρόνια στα γήπεδα της Σουηδίας ένας απίθανος Βραζιλιάνος της εποχής, ονόματι Έντσον Αράντες ντο Νασιμέντο. Εκείνος δεν είχε καν κλείσει τα 18 του χρόνια, πριν υψωθεί στον ουρανό της Στοκχόλμης, και γίνει παγκόσμιο είδωλο, ως Πελέ!

Ο Πελέ πέτυχε 6 γκολ σ’ εκείνο το πρώτο του Παγκόσμιο Κύπελλο.  Τρία σε βάρος των Γάλλων, στον ημιτελικό (τελικό 5-2), άλλα 2 γκολ σε βάρος των Σουηδών, στον τελικό του 1958 (και πάλι 5-2 για τη Βραζιλία), ενώ το πρώτο ήταν και το καθοριστικό στα προημιτελικά, στο 1-0 επί της Ουαλίας.
Ο Ντόντσιτς και ο Πελέ, λοιπόν. Οι κατ’ εξοχήν «μικροί ήρωες» στον απαιτητικό κόσμο των μεγάλων, σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ.

Categories: ΑΘΛΗΤΙΚΑ