ΑΘΛΗΤΙΚΑ

«ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΑΛΙ ΠΡΩΤΗ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ» – Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ «ΔΡΑΚΟΥ»

Χρόνια είχε ν’ ακουστεί στα μίζερα, από ατμοσφαιρικής απόψεως, ελληνικά γήπεδα ένα πιασάρικο κι ελπιδοφόρο σύνθημα. Κάτι που μπορεί (κι ίσως πρέπει κιόλας…) να φωλιάσει στο μυαλό μας. Κάτι που έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από μία ευφάνταστη ομοιοκαταληξία.

Περισσότεροι από 5.500 φίλοι του Άρη βροντοφώναξαν, το απόγευμα της  Τετάρτης, πολύ πριν το ταμπλό της σάλας «Νίκος Γκάλης» αρχίσει να καταγράφει την ξεκάθαρη υπεροχή της ομάδας τους απέναντι στον παραδοσιακό αντίπαλο, τον ΠΑΟΚ:

«Κάνε την ομάδα πάλι πρώτη, Παναγιώτη, Παναγιώτη»!

Λες και βγήκε αυτό το σύνθημα από τα εσώψυχα του Παναγιώτη Γιαννάκη. Λες και φτιάχτηκε αποκλειστικά για τον ψυχισμό του «Δράκου». Ένα αξιοθαύμαστο πάντρεμα του «χθες» και του «σήμερα» για τον 58χρονο τεχνικό, ενδεχομένως και μία πυξίδα για το μέλλον του Άρη. Ακόμα κι αν φαντάζει βασανιστικά μακρινή η πρωτιά για τον «αυτοκράτορα» του ελληνικού μπάσκετ.

Έτσι κι αλλιώς, ο Άρης δεν είναι στα καλύτερά του. Η πίστη του κόσμου στη διοίκηση Λάσκαρη κλονίστηκε πολύ τους τελευταίους μήνες. Κάποιοι στενοί συνεργάτες του μεγαλομετόχου έχουν ήδη αποχωρήσει από την ΚΑΕ. Κάποιοι άλλοι με το ζόρι παραμένουν στις θέσεις τους, ενώ πολλοί φοβούνται μη συμβεί το «κακό».

Ο Γιαννάκης επέστρεψε στον Άρη μάλλον την πιο κατάλληλη στιγμή. Τόσο για τον ίδιο, όσο και για τον σύλλογο. Κι ήταν πολύ εύκολο το ταξίδι της επιστροφής του. Όχι μόνο γιατί δεν ξεχάστηκε από κανέναν, κι ας έλειψε 24 ολάκερα χρόνια από το Παλέ της Θεσσαλονίκης, αλλά και γιατί ο κόσμος έχει ακόμα μπροστά του την εικόνα του μαχητή, του νικητή. Κι ας έγιναν κάτασπρα τα μαλλιά του, κι ας μην κρύβεται πια το σορτσάκι μέσα από τη φόρμα του…

Εκείνο, λοιπόν, το ρολόι  που σταμάτησε να δουλεύει το 1993, όταν ο Παναγιώτης πήρε των ομματιών του,  και κατέβηκε στην Αθήνα (για να παίξει μία σεζόν στον Πανιώνιο, πριν φορέσει το Τριφύλλι στα δύο τελευταία χρόνια της καριέρας του…), μπήκε πάλι σε λειτουργία. Κι ο στόχος ο αληθινός, ο χειροπιαστός, δεν είναι να ξαναγίνει τώρα πρώτος ο Άρης, αλλά να αισθανθεί πάλι ως ομάδα πρώτης γραμμής.

Είναι πολλά τα χρόνια που μεσολάβησαν με τον Άρη σε ρόλο κομπάρσου στο ελληνικό πρωτάθλημα. Τελευταία φορά που πήρε πρωτάθλημα ήταν το 1991. Τελευταίο Κύπελλο, το 2004. Αλλά το χειρότερο ήταν πως προσπεράστηκε, κατά καιρούς, από ομάδες που, είτε δεν είχαν παλιά θέση στο χάρτη, είτε λείπουν τώρα απ’ αυτόν. Και αντιμετωπίστηκε υπεροπτικά από ένα σωρό ακόμα, λες κι είχε γίνει πια ο παρακατιανός…

Με τον «Δράκο» στον πάγκο του, ο Άρης προσπαθεί, αφενός να βρει νέο προορισμό, αφετέρου την ώθηση που χρειάζεται σ’ ένα «κοιμισμένο γίγαντα» για να ξανασηκωθεί. Κι ενώ ο Γιαννάκης δεν είναι σίγουρα ο καλύτερος προπονητής στον κόσμο, αναμφίβολα είναι ο καλύτερος για τη δουλειά που θέλει να κάνει ο Άρης.

Αρκεί να μην αισθανθεί μόνος του. Γιατί και σαν παίκτης, θυμηθείτε το, με την κατάλληλη συντροφιά μεγαλούργησε…

Categories: ΑΘΛΗΤΙΚΑ