ΑΘΛΗΤΙΚΑ

ΚΡΙΚΟΙ, ΠΟΝΟΙ ΚΑΙ… ΚΟΠΑΝΑ – Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΠΕΤΡΟΥΝΙΑ

Κάθε φορά που τον καλούν, κυρίως τα ΜΜΕ, να συγκρίνει την Ελλάδα με τις άλλες χώρες, αποκλειστικά σε επίπεδο ενόργανης γυμναστικής, τον πιάνει το παράπονο:
«Δεν καταλαβαίνω γιατί να μην είναι η πατρίδα μου σαν τις άλλες. Η ενόργανη είναι ένα άθλημα χωρίς το παραμικρό παρατράγουδο. Είναι κυρίαρχο σε επίπεδο ευγενούς άμιλλας και πολιτισμού, επίσης σε επίπεδο θεάματος και συγκινήσεων. Ούτε βία, ούτε χουλιγκάνοι, ούτε κόντρες και βαριές κουβέντες. Στην Κίνα, στην Αμερική, στη Γερμανία, είναι άθλημα που το’ χουν για «ναυαρχίδα» τους, ενώ στην Ελλάδα σε θυμούνται ότι υπάρχεις μόνο όταν παίρνεις μετάλλιο».

Δίκιο έχει, χίλια τοις εκατό, ο Λευτέρης Πετρούνιας. Κι επειδή ουδέποτε συγκινήθηκε κανείς από τα λόγια του, πάει κι αυτός με τα «νερά» των άλλων: «Μετάλλια θέλετε μόνο; Πάρτε, να’ χετε, λοιπόν! Κι άντε να δούμε πώς θα με ξεχάσετε μετά»…

Στα 27 του χρόνια, ο «άρχοντας'» των κρίκων, μιας κι αυτό είναι το δικό του αγώνισμα, μετράει  χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ριο ντε Τζανέιρο, το 2016, και δύο παγκόσμιους τίτλους, πρόπερσι στη Γλασκώβη και τώρα στο Μόντρεαλ, συν 3 απανωτά χρυσά σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πρώτα σε Μονπελιέ και Βέρνη, φέτος στο Κλουζ της Ρουμανίας.

Όλα αυτά σε μία τριετία, από το 2015, έως σήμερα. Σπάνιο κατόρθωμα για έναν γυμναστή, άλλωστε μόνο 9 γυμναστές κατάφεραν, σε βάθος 114 ετών, να ντουμπλάρουν τις επιτυχίες τους στο παγκόσμιο στερέωμα των κρίκων. Και δε θα σταματήσει εδώ, γιατί η υπόσχεση που έχει δώσει στον εαυτό του είναι να το φτάσει μέχρι τέλους. Μέχρι να μην αντέχει άλλο το κορμί του τον καθημερινό, σχεδόν, πόνο…

«Όσο έχω την υγεία μου, κι όσο με στηρίζουν οι χορηγοί μου, θα προσπαθώ να πετύχω πολύ περισσότερα. Θέλω να ζήσω στιγμές πραγματικά επικές», είναι το μεγάλο αθλητικό στοίχημα του Πετρούνια για τα επόμενα τρία, ίσως τέσσερα, μπορεί και παραπάνω χρόνια. Ποτέ δε ξέρεις, με δαύτον…

Σα να επιχειρεί πλέον, χωρίς να το ομολογεί δημοσίως, να καλύψει το έδαφος που έχασε παλιότερα. Για τέσσερα χρόνια, από τα 14 του και μέχρι να τελειώσει το Λύκειο, ο Λευτέρης είχε εγκαταλείψει εντελώς τη γυμναστική. Ηθελε, όπως παραδέχεται εκ των υστέρων, να μη στερηθεί το νέκταρ της εφηβείας. Να γλεντάει καθημερινά με φίλους και κοπελιές, αντί να απομονώνεται στο γυμναστήριο από τα χαράματα. Τα χρόνια της μεγάλης κοπάνας του…

Κι έγινε, από το 2004 έως το 2008, ένας άλλος Λευτέρης. Με τα ξενύχτια του, τα πάρτι του, τα φλερτ του, με κάθε λογής τρέλες. Μέχρι που μπούχτισε μ’ όλα αυτά, κι επέστρεψε στο γυμναστήριο και στην υπερένταση. Το ξεκούραστο κορμί του δεν είχε ξεχάσει τα «κόλπα» της δουλειάς, το δε πνεύμα του ήταν πιο ανήσυχο από ποτέ. Είχε πενταπλάσια όρεξη, και ιδού που τον έβγαλε η νέα διαδρομή που διάλεξε στη ζωή του.

Με την όρεξη που συνεχίζει να έχει για τίτλους, ο Πετρούνιας είναι ικανός να ξεπεράσει όλους όσους είχε για ινδάλματά του. Το χρυσό που κατέκτησε στο Μόντρεαλ, το περασμένο Σάββατο, δεν ήταν απλά το 10ο στην ιστορία της ελληνικής ενόργανης (Μάρας, Ταμπάκος, Μελισσανίδης, Κοσμίδης και Τσολακίδης πήραν τα πρώτα 9), αλλά και η πιστοποίηση της υπεροχής του στο αγώνισμα των κρίκων.

Δεν αποκλείεται, μάλιστα, να μην τερματίσει την καριέρα του πριν γίνει και ο ίδιος «δεκάρι», στα μάτια όλων μας!

Categories: ΑΘΛΗΤΙΚΑ