ΑΘΛΗΤΙΚΑ

ΕΘΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ : ΤΙΠΟΤΑ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟΥ ΧΕΡΙΟΥ ΤΗΣ

Το ημερολόγιο έδειχνε 11 Οκτωβρίου 2015, δύο χρόνια πίσω δηλαδή, τότε που κανείς μας δεν ήθελε να βλέπει την… αχώνευτη τελική βαθμολογία του 6ου προκριματικού ομίλου για το 15ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα:

Ελλάδα: 1 νίκη, 3 ισοπαλίες, 6 ήττες, τέρματα 7-14, συνολικά 6 βαθμοί, και τελευταία θέση. Πίσω κι από τις Νήσους Φερόε, αν είναι δυνατόν! Με τους μισούς βαθμούς, σε σχέση με τη Φινλανδία, στο -10 από την Ουγγαρία, κι έτη φωτός από Ρουμανία και Βόρειο Ιρλανδία.

Αλίμονο, δεν ήταν η πρώτη αποτυχία της Εθνικής μας να προκριθεί σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης. Όπως σοφά είπε και ο Βασίλης Τοροσίδης, την περασμένη Τρίτη, «το φυσιολογικό είναι να χάνει η Ελλάδα μία στις τέσσερις διοργανώσεις, όχι να προκρίνεται και στις τέσσερις».

Το παράδοξο εκείνης της υπόθεσης ήταν πως η Εθνική μας «πάτωσε» στον ευκολότερο όμιλο της νεότερης ιστορίας της! Με την ίδια στο «κεφάλι», όσον αφορά την αρχική εκτίμηση της δυναμικότητας της, κι όλες τις άλλες στοιχισμένες πίσω από την πλάτη της. Για να έρθουν, τελικά, τα πάνω-κάτω…

Ύστερα από 2 χρόνια, η Εθνική Ελλάδας στέκεται τώρα πάλι στο ύψος της. Για την ακρίβεια, εκεί που τη βλέπαμε παραμονές του Μουντιάλ 2010, αλλά και του Μουντιάλ 2014. Δίπλα στην πηγή, έτοιμη να ξεδιψάσει…

Κάθε 4 χρόνια, λοιπόν, κι ένα μπαράζ. Μία επίπονη διαδικασία, όσο να’ ναι, που τείνει να εξελιχθεί σε… αγαπημένη συνήθεια για τους διεθνείς μας! Και θα κατοχυρωθεί ως τέτοια, εάν επαναληφθεί για τρίτη φορά το ίδιο «κόλπο». Όπως με τους Ουκρανούς το Νοέμβρη του 2009 (0-0 στο ΟΑΚΑ, 1-0 στο Κίεβο με τον Σαλπιγγίδη). Όπως και με τους Ρουμάνους, το φθινόπωρο του 2013: πρώτα το 3-1 στην έδρα μας, μετά το 1-1 στη δική τους.

Φέτος, οι προδιαγραφές είναι μάλλον διαφορετικές. Τα προκριματικά του Μουντιάλ 2018 εξελίχθηκαν κατά τέτοιο τρόπο, που στη διαδικασία των μπαράζ οδηγήθηκε μία «ντίβα», τύπου Ιταλίας! Ποιος στον κόσμο, όχι μόνο στον τόπο μας, θα ‘ θελε να τα βάλει με τους καπάτσους «ατζούρι», που έχουν συμμαχήσει ουκ ολίγες φορές με τον Διάβολο, προκειμένου να κάνουν το «κομμάτι» τους;

Υψηλών απαιτήσεων είναι κι άλλη μία πιθανή αντίπαλος της Ελλάδας στα μπαράζ του Νοεμβρίου, η Κροατία. Σίγουρα ευάλωτη, σε επίπεδο συνοχής κι αντοχών, σίγουρα πανίσχυρη όταν το παιχνίδι περνάει στο «ένας μ’ έναν». Έχουμε εμείς Μόντριτς ή Μάντζουκιτς στο ρόστερ μας; Υπάρχει ένας δικός μας σε στιλ Ράκιτιτς;

Στον αντίποδα της Κροατίας στέκεται μία άλλη «ισχυρή» της κλήρωσης, που θα διεξαχθεί το μεσημεράκι της 17ης Οκτωβρίου, η Ελβετία. Κανείς παίκτης της δεν βγάζει μάτια, όπως λέμε, αλλά σε επίπεδο συνόλου η Ελβετία δουλεύει με περισσή ακρίβεια. Καλοκουρδισμένη, πειθαρχημένη, μαθημένη να κερδίζει κάθε φορά που της δίνεται η «χρυσή» ευκαιρία. Στον όμιλο, να φανταστείτε, έκανε 9 νίκες σε 10 αγώνες!

Η τέταρτη της παρέας που απειλεί την Εθνική μας είναι η πλέον συμβατή, η Δανία. Κάποιοι διεθνείς, σαν τον Σιώπη, το λένε φωναχτά, αυτήν προτιμούν στα μπαράζ. Άλλοι σταυροκοπιούνται, με την ελπίδα να μην μας προκύψει η Ιταλία. Και κάποιοι, ως συνήθως, σφυρίζουν αδιάφορα…

Όποια στάση κι αν επέλεξε κανείς, η αλήθεια είναι μία. Όποιος βάζει τα δυνατά του, για να πιάσει τη δεύτερη ευκαιρία των μπαράζ από τα μαλλιά, είναι ικανός να κερδίσει εκεί όποιον αντίπαλο κι αν του τύχει. Εξίσου πιθανό να χάσει κι από τον οποιονδήποτε.

Με άλλα λόγια, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο για μία ομάδα που απέκτησε πάλι την αυτοκυριαρχία της, μα και τίποτα δεν είναι του «χεριού» της, όταν σώνεται η κλεψύδρα των πιθανοτήτων της.

 

 

 

 

Categories: ΑΘΛΗΤΙΚΑ