ΑΘΛΗΤΙΚΑ

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΟΥ ΠΑΟΚ: ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ, ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟ «ΦΑΝΤΑΣΜΑ» ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Πρώτη φορά που ο ΠΑΟΚ στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδας ήταν το 1976. Τότε που σχεδόν όλοι νόμιζαν ότι ο ποδοσφαιρικός τίτλος της χώρας ήταν καπαρωμένος, περίπου σαν  «σημαδεμένο» χαρτί, από τον Ολυμπιακό του Γουλανδρή.

Η δεύτερη «ανάσταση», για τον ΠΑΟΚ, ήρθε πάλι απροσδόκητα, εν μέσω «Βαρδινογιαννισμού», το 1985. Πάλι διαψεύστηκαν οι Κασσάνδρες της εποχής, και μάλιστα ενώ είχε αναπτυχθεί ακόμα ένας… ανίκητος εχθρός, το περιβόητο «αθηναϊκό κατεστημένο».

Έκτοτε, πέρασαν πάνω από 30 χρόνια, ήρθαν τα πάνω-κάτω σ’ αυτόν τον τόπο, αλλά τρίτο πρωτάθλημα δε λέει να κατακτήσει το μεγαλύτερο κλαμπ της Θεσσαλονίκης. Κι άμα θέλουμε να είμαστε απολύτως ακριβείς, καλά-καλά δε μπόρεσε ούτε καν να το διεκδικήσει, σ’ αυτή τη διαδρομή των τριών δεκαετιών! Κάτι που ουδείς, όποια συμφέροντα κι αν εξυπηρετούσε, διανοήθηκε να  του το απαγορεύσει…

Μπορεί να φαίνεται στα χαρτιά μας ότι βγήκε τρεις φορές δεύτερος ο ΠΑΟΚ, αλλά στην πράξη ουδέποτε πλησίασε στην πηγή. Το μεν 2010 τερμάτισε στην 3η θέση της κανονικής περιόδου, με -8 βαθμούς από τον θριαμβευτή Παναθηναϊκό, ενώ το 2013 η ψαλίδα από τον πρωταθλητή Ολυμπιακό άνοιξε στο -15. Για το 2016, ας μην το συζητάμε καλύτερα: -45 βαθμοί από τον Ολυμπιακό!

Κι ενώ υπάρχουν αρκετές ενστάσεις από πλευράς Δικεφάλου, για το αν είχε, ή δεν είχε, ενίοτε καλές ομάδες σ’ αυτήν την άνυδρη 30ετία του (οι περισσότερες δεν ήταν, ας μη γελιόμαστε…), το σίγουρο είναι ότι δεν έχει αλλάξει ριζικά τη δομή και τη ψυχοσύνθεση του.

Επιμένει να υπόσχεται περισσότερα και να διεκδικεί λιγότερα ο ΠΑΟΚ. Εξακολουθεί να καμαρώνει για την έδρα του και να τρέμει την Αθήνα. Συνεχίζει να ακυρώνει, αντί να καταστρώνει, πλάνα. Κι αν έχει μάθει κάτι να κάνει καλύτερα από τους άλλους «μεγάλους» του ελληνικού ποδοσφαίρου, είναι να γδέρνει με τα νύχια τις ίδιες τις σάρκες του.

Πρόσφατα, με αφορμή το ντοκιμαντέρ για τα 90 χρόνια από την ίδρυση του συλλόγου, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τα’ βαλαν κάτω, και συμπέραναν ότι 7 τίτλοι (2 πρωταθλήματα και 5 Κύπελλα Ελλάδας) είναι πολύ λίγοι για το μέγεθος και την ιστορία του ΠΑΟΚ.

Δίκιο έχουν.  Αλλά είναι μόνο τόσοι γιατί ο ΠΑΟΚ συνήθισε σταδιακά να παίζει το ρόλο του ποντικιού και όχι της γάτας. Άλλες φορές το έκανε γιατί παρασκηνιακά χώλαινε κι άλλες φορές γιατί αγωνιστικά υστερούσε. Ούτε ο ίδιος ήξερε, κατά καιρούς, ποιο ακριβώς ήταν το πρόβλημά του…

Κάτι που συμβαίνει κι επί ημερών Σαββίδη, δηλαδή από το 2012. Ο ΠΑΟΚ που είδαμε χθες, στο ΟΑΚΑ, να μη ξέρει τι να κάνει μόλις η ΑΕΚ έμεινε με 10 παίκτες, λες κι ήταν δικό του το αριθμητικό μειονέκτημα (!), είναι ο «κλασσικός» ΠΑΟΚ του Σαββίδη.

Το πρόβλημα και η λύση του μαζί, σαν σε κουβάρι! Ένας γόρδιος δεσμός τον οποίο δε λέει να κόψει ο Ιβάν, όσο «τρομερό» κι αν θέλουν να τον εμφανίζουν τα Μέσα Ενημέρωσης.

Η στατιστική, μάλιστα, «ακουμπάει» χαρακτηριστικά πάνω στην ανοιχτή πληγή του ΠΑΟΚ. Σε 59 χρόνια πρώτης εθνικής κατηγορίας, 59 προπονητές (με τον 60ο να φαντάζει προ των πυλών…) επιλέχθηκαν να κάνουν κουμάντο στην ομάδα του.

Αφύσικος αριθμός, για ομάδα που τάχα κάνει πρωταθλητισμό. Κι αναποτελεσματική, ως μέθοδος, ειδικά στα χρόνια του Σαββίδη.

Στο δε ΟΑΚΑ, παίζοντας εκεί από τη σεζόν 1982-83, ο ΠΑΟΚ μετράει μόνο 6 νίκες, άντε και 11 ισοπαλίες, σε σύνολο 64 αναμετρήσεων του με Παναθηναϊκό, ΑΕΚ και Ολυμπιακό!

Πόσο πιο «μικρός» θα μπορούσε να φαντάζει στο μεγαλύτερο στάδιο της χώρας; Και για πόσο θα συνεχίζει να θρέφει ο ίδιος το «φάντασμα» που τον καταδιώκει στην Αθήνα;

 

 

 

Categories: ΑΘΛΗΤΙΚΑ