ΑΘΛΗΤΙΚΑ

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ – ΜΙΑ ΟΠΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΣΟΠΡΑΝΟ, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΔΙΧΩΣ ΤΟ ΣΑΝΙΔΙ

Στα χρόνια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου κι ενώ έσφιγγε ο γερμανικός κλοιός γύρω από την Αγγλία, ζητήθηκε από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ να περικόψει, σχεδόν να εξαφανίσει, τα κονδύλια για τις Τέχνες, ώστε να πάνε όλα τα χρήματα σε όπλα και πυρομαχικά.

Κι εκείνος απόρησε: «Τότε, για ποιο λόγο πολεμάμε»; Κι εκεί σταμάτησαν όλα, χωρίς να χρειαστεί δεύτερη κουβέντα…

Έτσι και στην Ιταλία, από χθες. Τι να συζητάνε πια και σε τι να ελπίζουν, άμα είναι να διεξάγεται Μουντιάλ χωρίς τη δική τους ομάδα Τέχνης, την περιλάλητη «σκουάντρα ατζούρα»;

Είναι κάτι που μάλλον αδυνατεί να καταλάβει ο Έλληνας, όσο κοντινός κι αν νομίζει πως είναι με την ιταλική κουλτούρα. Ακόμα δυσκολότερο να το αισθανθεί ένας Βορειοευρωπαίος, σαν τους Σουηδούς που έκαναν, μέσα από δύο ποδοσφαιρικά 90λεπτα, μία ολόκληρη χώρα να ζει τώρα ένα δράμα μακράς διαρκείας.

Μόνο Λατίνοι, στην καταγωγή, και Καθολικοί, στο θρήσκευμα, μπορούν να καταλάβουν το ιταλικό πρόβλημα. «Όλη η χώρα στα δάκρυα» γράφτηκε στην εφημερίδα «Corriere dello Sport» και δεν αποτελεί δημοσιογραφική υπερβολή. Είναι η σκληρή πραγματικότητα για έναν ιδιαίτερα θρησκόληπτο λαό, που βάζει το ποδόσφαιρο στην ίδια συναισθηματική εξίσωση με τον πόλεμο.

Κι ενώ εμείς καταγράφουμε ως είδηση το γεγονός ότι η Ιταλία (ποια, η Ιταλία…) έμεινε εκτός Παγκοσμίου Κυπέλλου για πρώτη φορά από το 1958 (τη μόνη διοργάνωση που έκαναν οι Σουηδοί, σχεδόν σατανική η σύμπτωση…), στο Μιλάνο έκαναν σαν  ν’ αντίκριζαν την Αποκάλυψη, τη μαύρη νύχτα της Δευτέρας!

Ας κάνουμε μία δεύτερη απόπειρα προσαρμογής στο ιταλικό συναίσθημα. Για εκείνους, λοιπόν, ο αποκλεισμός από το 21ο Παγκόσμιο Κύπελλο είναι σαν να βλέπουμε εμείς τη Σκάλα του Μιλάνου από σοπράνο. Σαν να θες να στήσεις θεατρική  παράσταση και να μη βρίσκεις σανίδι να πατήσεις. Σαν να γυρνάς κινηματογραφική ταινία και να λείπει ο φωτισμός. Σκέτη καταστροφή, σαν  να μην υπάρχει ελπίδα καμιά…

Αυτό θα πει Μουντιάλ χωρίς την ομάδα με τα μπλε, δίχως τη «σκουάντρα ατζούρα». Το 1958, όταν τον ρόλο του δήμιου για τους γείτονές μας έπαιξε η Βόρειος Ιρλανδία, οι Ιταλοί υποσχέθηκαν στους εαυτούς τους να μην τους ξανασυμβεί ποτέ. Έμαθαν, λοιπόν, να παίζουν το ποδόσφαιρο πέρα από τα όρια. Ακόμα και με δικούς τους κανόνες. Πάνω στο χορτάρι, ο ιταλικός λαός φάνταζε μετά ως ο πιο σκληρός του κόσμου! Κι ως τέτοιος πετύχαινε ν’ αντιστέκεται σε κάθε τι. Ακόμα και να θριαμβεύει, από εκεί που δε γινόταν να το περιμένεις.

Τρανό παράδειγμα το Μουντιάλ του 1982, στην Ισπανία. Η Ιταλία στάθηκε ανίκανη να κερδίσει έστω ένα από τα τρία ματς του ομίλου της, κόντρα σε Πολωνία, Καμερούν και Περού. Κουτσά-στραβά, πάντως, προκρίθηκε. Με τρεις ισοπαλίες και με ισχνή διαφορά τερμάτων από το Καμερούν.

Εκ των πραγμάτων, υποχρεώθηκε να τα βάλει με «γίγαντες» στο δεύτερο  γύρο της διοργάνωσης. Πρώτα με τη φιναλίστ του 1978, την Αργεντινή, κατόπιν με την πιο ελκυστική, ίσως, Βραζιλία όλων των εποχών. Σαν να λέμε, με τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη!

Κι όμως, κέρδισε και τις δύο. Με 2-1 την Αργεντινή, με 3-2 τη Βραζιλία. Βάζοντας 5 γκολ σε δύο ματς, ενώ είχε πετύχει μόλις 2 στα τρία ματς του ομίλου της. Και μετά, δεν κρατιόταν. Εύκολα 2-0 την Πολωνία στα ημιτελικά  (ενώ είχε έρθει 0-0 μαζί της στην πρώτη φάση) και μετά 3-1 τη Γερμανία στον τελικό της Μαδρίτης.

Εκείνο ήταν το τρίτο από τα 4 Μουντιάλ που έχει γιορτάσει η Ιταλία. Μόνο η Βραζιλία έχει κατακτήσει περισσότερα (5) και μόνο η Γερμανία στέκεται στον ίδιο παρανομαστή.

Όλοι οι άλλοι, έμαθαν να αντιμετωπίζουν την Ιταλία, είτε με δέος, είτε με θαυμασμό. Και ήδη συμπονούν  τους «ατζούρι» για τη μίζερη κατάληξη της προσπάθειάς τους να συμμετάσχουν για 19η φορά στο δικό τους Παράδεισο….

Categories: ΑΘΛΗΤΙΚΑ