ΝΕΑ

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΓΚΕΡΑΡΝΤ : Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ «ΔΑΣΚΑΛΟΣ» ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΤΑ ΞΕΝΑ…

Λένε πως η Κρήτη στάθηκε πολύ τυχερή, επειδή έτυχε να γίνει αυτή, κι όχι κάποια ελληνική γωνιά, η δεύτερη (και καλύτερη, όπως αποδείχθηκε) πατρίδα του Ευγένιου Γκέραρντ. Και δεν λένε, εκείνοι που αβίαστα τ’ αποδίδουν όλα στη μοίρα, πως η Κρήτη έκανε τ’ αδύνατα δυνατά για να «κερδίσει» παντοτινά τον σπουδαίο Ολλανδό «δάσκαλο».

Αλλά γιατί δάσκαλος, και όχι προπονητής, όπως δηλώνεται και στο δίπλωμα που πήρε στη φημισμένη σχολή της Κολωνίας;  Η απάντηση έρχεται αυθόρμητα από εκατοντάδες στόματα. Χωρίς μάλιστα να είναι μόνο ποδοσφαιριστές εκείνοι που διδάχτηκαν πολλά από τον 77χρονο, σήμερα, Γκέραρντ.

Την καλύτερη ατάκα, πάντως, νομίζουμε ότι τη ξεστόμισε ένας παλιός του παίκτης, και νυν προπονητής, ο Νίκος Νιόπλιας:

«Όσοι μεγαλώσαμε στον ΟΦΗ με τον Γκέραρντ, πρέπει να κρεμάσουμε μία φωτογραφία του στα υπνοδωμάτιά μας, και να κάνουμε μπροστά απ’ αυτήν το σταυρό μας κάθε πρωϊνό»!

Τέτοια ιεροτελεστία, πιστεύουμε κι εσείς να συμφωνείτε, δεν την αξίζει κανείς συνηθισμένος προπονητής, ή δάσκαλος…

Ο Γκέραρντ, που τιμήθηκε σήμερα σε μία μεγάλη γιορτή που έστησαν οι φίλοι του στην ιστορική έδρα του ΟΦΗ, το «Γεντί Κουλέ», είναι μία σπάνια, και ιδιαίτερα πολύπλευρη, προσωπικότητα. Έδωσε, αλλά και πήρε, έξτρα ενέργεια στην Κρήτη, πετυχαίνοντας παράλληλα να φτάνει κάθε μήνυμά του με ευκρίνεια σε όλη την Ελλάδα. Διόλου τυχαίο ότι δεν ήταν μόνο παίκτες του ΟΦΗ (κι αργότερα της ΑΕΚ, του Ηρακλή, της Παναχαϊκής, ακόμα και του ΑΠΟΕΛ) αυτοί που έπαιξαν σήμερα λίγη μπάλα για τον «καλό» τους άνθρωπο…

Και στέριωσε στον τόπο μας ο Ολλανδός φιλόσοφος του αθλητισμού, μαζί με τα δύο παιδιά του, για να μην πάψει ποτέ ν’ ανταποδίδει την αγάπη, αν μη τι άλλο, που του προσφέρθηκε. Στις μέρες μας, είναι η αλήθεια, δεν έχει την άνεση να κάνει όσα μπορούσε όταν ήταν απολύτως υγιής. Σάμπως απαγορεύεται, όμως, μόνο να παίρνει τώρα κάποιος που έδινε τόσα στον κόσμο γύρω του, από το 1985;

«Έφτασα στην Κρήτη χωρίς να ξέρω κανέναν, αλλά και χωρίς να με ξέρει κανείς. Κι ουδέποτε διανοήθηκα να την αφήσω για να επιστρέψω στην Ολλανδία. Ακόμα κι όταν η οικονομική κρίση άρχισε να σπρώχνει πολλούς άλλους στη ξενιτιά» έχει δηλώσει ο Εγκε, που εννοείται πως δεν άργησε να πάρει την ελληνική υπηκοότητα.

Τρία χρόνια μετά τον ερχομό του Γκέραρντ στην Ελλάδα, σε ρόλο προπονητή του ΟΦΗ, έκανε ντεμπούτο στον πάγκο της ΑΕΚ ο Ντούσαν Μπάγεβιτς. Παλιός της παίκτης, από το 1977 έως το 1981, επομένως πολύ γνώριμος στο ελληνικό κοινό, σε αντίθεση με τον άγνωστο Ολλανδό, που είχε ως μοναδική προϋπηρεσία του τα 11 χρόνια του ως βοηθός προπονητή στη Ρόντα.  Και ποιος ήξερε τότε τη Ρόντα, ε;

Ε, λοιπόν, ο Γκέραρντ ξεπέρασε το «μύθο» του Μπάγεβιτς, κι ας μην πήρε τους τίτλους που πήρε ο Βόσνιος. Ήταν σα ν’ άφησε όλα τα ποδοσφαιρικά μεγαλεία στον «Ντούσκο», και κράτησε για τον εαυτό του τον πιο ταπεινό ρόλο, αυτό του μεγαλύτερου δασκάλου που μας ήρθε ποτέ από τα ξένα. Ξεκινώντας απ’ αυτά που συμβαίνουν μέσα στα γήπεδα, και καταλήγοντας σ’ όσα γίνονται έξω, που είναι σίγουρα και τα πιο σημαντικά.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο Γκέραρντ μας θύμισε ότι δεν ήρθε στην Ελλάδα με σκοπό να μείνει όλη του τη ζωή:

«Στην αρχή έλεγα πως ήρθα σε… τρελοκομείο! Διαπίστωσα όμως ότι η Ελλάδα ήταν αλλιώτικη και πολύ όμορφη χώρα. Η δε Κρήτη, ακόμα ομορφότερη. Στα δίνει όλα: το κλίμα της, το κρασί της, το καλό φαγητό της, τους ξεχωριστούς ανθρώπους της. Όλα αυτά μαζί, δύσκολο να τα βρεις αλλού. Για μένα, αυτός είναι ο Παράδεισος»!

 

Στα χρόνια της παντοδυναμίας του

gkerarnt_4_14-1-1991

 

Τώρα…

gerard4

Categories: ΝΕΑ, ΡΕΠΟΡΤΑΖ