ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΑΣ… ΚΥΚΛΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝ – 20 «ΠΟΝΕΜΕΝΕΣ» ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Πόσες φορές, αλήθεια, ακούσατε από επίσημα χείλη πως επίκειται οριστική του προβλήματος που προέκυψε, προ 25ετίας, με την επίσημη ονομασία του κράτους των Σκοπίων; Πόσες φορές νομίσατε πως έφτασε, πράγματι, η στιγμή ν’ αποσυνδεθεί η Μακεδονία από την ιστορική καταβολή αυτής της πρώην γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας, αλλά είδατε τη δική τους «Macedonia» να επικρατεί στη διεθνή σκηνή; Κι αν δεν με πιστεύετε, πληκτρολογήστε «Macedonia» στη μηχανή αναζήτησης της google, και θα δείτε ποια Δημοκρατία θα σας εμφανίσει, είτε σας αρέσει, είτε όχι…

Ο ντόρος που γίνεται στις μέρες μας, γύρω από την ανακίνηση του σχετικού ζητήματος, έχει κινητοποιήσει ένα μικρό, σχετικά, μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Βλέπετε, οι περισσότεροι έχουμε χάσει την πίστη μας, όχι μόνο στις υποσχέσεις που δίνονται από τους πολιτικούς φορείς, εντός κι εκτός ελληνικών συνόρων, αλλά και στην ίδια την ύπαρξη του «ανοιχτού θέματος». Έως πρότινος, σας θυμίζω, δεν γινόταν η παραμικρή αναφορά στο Σκοπιανό, επειδή θεωρούνταν πλέον ως ένα de facto γεγονός, στο διεθνές στερέωμα, η αποδοχή του γειτονικού κράτους ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Το Σκοπιανό δεν είναι το μοναδικό άλυτο ζήτημα, μεγάλο ή μικρό, στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Εντάσσεται στη διόλου ευκαταφρόνητη, ως προς το μέγεθός της, κατηγορία των χρόνιων προβλημάτων, που λες και φτιάχτηκαν απλώς για να τα… συζητάμε (!), και όχι να τα επιλύουμε. Κι αν κρίνει κανείς από την ποιότητα κάποιων δήθεν «μεγαλεπήβολων σχεδίων» που έχουν κατατεθεί, για την επίλυση του ενός ή του άλλου ζητήματος, τότε ναι, δικαιολογείται η καχυποψία, έως και θυμηδία, του κοινού για τους εμπνευστές τους.

Το Σκοπιανό ζήτημα, πάντως, έχει, πολύ μικρότερη διάρκεια ζωής από δύο άλλους γρίφους της παγκόσμιας κοινότητας, το Μεσανατολικό και το Κυπριακό.

Εκατό χρόνια συμπλήρωσε το Μεσανατολικό πρόβλημα, που κορυφώθηκε με τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης, το 1947, σε αραβικό και ισραηλινό κράτος. Δεν ήταν λίγες οι φορές που δόθηκε στη διεθνή κοινότητα η εντύπωση πως οι δύο πλευρές άγγιζαν πλέον τη συναίνεση και την ειρηνική συνύπαρξή τους, ωστόσο όλες οι σχετικές διαβουλεύσεις δεν κατέληξαν σε οριστική λύση. Κι όσοι υποστηρίζουν ότι ακόμα κι άλλα 100 χρόνια να περάσουν, πάλι σε αυτό το αδιέξοδο σημείο θα βρισκόμαστε, ίσως να είναι πιο ειλικρινείς από τους οραματιστές της εποχής μας…

middle-east

 

Το Κυπριακό ζήτημα αποτελεί μία διεθνή «πληγή» κυρίως μετά τη στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας στο βόρειο μέρος του νησιού, που τελεί υπό κατοχή από το 1974. Αρχικά, βέβαια, ήταν ένα ζήτημα αυτοδιάθεσης που εκδηλώθηκε το 1914, όταν η Αγγλία μετέβαλε την Κύπρο σε αποικία του Στέμματος. Ακολούθησαν οι έντονες τουρκικές διεκδικήσεις, που οδήγησαν σε ένταση και αιματηρές συγκρούσεις, με τραγικό επακόλουθο τη στρατιωτική επέμβαση του ’74 και τη διχοτόμηση του νησιού. Όσα επακολούθησαν, ακόμα κι  από ανθρώπους με ειλικρινείς προθέσεις, δεν μπόρεσαν να μεταβάλουν το στίγμα του Κυπριακού, ως μία παρατεταμένη τραγωδία.

xartis-kipros708

 

Πέραν των μεγάλων διεθνών ζητημάτων, έχουμε και τις εγχώριες χρόνιες… παθήσεις μας! Τολμώ να γράψω μάλιστα ότι η Ελλάδα διακρίνεται σε επίπεδο άλυτων ζητημάτων, πολλά εκ των οποίων έχουν γίνει … ανέκδοτο στα χείλη των συμπολιτών μας (!), καθώς βλέπουμε ότι γερνάνε μαζί μας. Και τέτοια είναι τα εξής:

** η γραφειοκρατία, που λες και αποτελεί πια όχι πρόβλημα, αλλά ένας εκ των… πυλώνων λειτουργίας του Δημοσίου, απόδειξη ότι δεν επλήγη αποτελεσματικά ούτε καν από τη ψηφιακή επέλαση,

** η σχέση Κράτους-Εκκλησίας, που θα είχε αποκατασταθεί οριστικά εάν το επιθυμούσαν πραγματικά οι δύο πλευρές, ωστόσο τέτοια πρόθεση δεν έχει διαπιστωθεί,

** τα κονδύλια για την Παιδεία, μία κοινωνική απαίτηση που εντάθηκε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, αλλά «μαράθηκε» σταδιακά, απόδειξη ότι οι δαπάνες για τη μόρφωση του λαού μας έχουν μειωθεί έκτοτε, σε ποσοστιαίο επίπεδο,

** το Κτηματολόγιο, μία κυβερνητική ευθύνη που μας βαραίνει εδώ και δεκαετίες και άγνωστο παραμένει πότε θα «κλειδώσει» σε αυτό τον δύσμοιρο τόπο,

** η αυθαίρετη δόμηση και η προστασία των ακτών μας απ’ αυτήν, ένα φαινόμενο που μας εκθέτει στο διεθνή χώρο,

** η καθαριότητα των μεγαλουπόλεων, τις οποίες καλύτερα να μη συγκρίνετε με τις αντίστοιχες του εξωτερικού, διότι θα μελαγχολήσετε,

** η έλλειψη πρασίνου στην Αθήνα, που κατηγορείται ως η μεγαλύτερη τσιμεντούπολη της ευρωπαϊκής κοινότητας,

** η άθλια εικόνα πολλών δρόμων μας, ειδικά εκείνων που είναι στις μεγάλες πόλεις, και δεν δικαιολογείται να έχουν τόσο ελλιπή ασφαλτόστρωση, ή να είναι διάτρητοι από λακκούβες,

** η προστασία των δασών μας από τους εμπρηστές και τους οικοπεδοφάγους, μία ατέρμονη αναζήτηση για τον κρατικό μηχανισμό και την ιδιωτική απληστία,

** οι εισαγωγικές εξετάσεις στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, ένα βάσανο για τους μαθητές και τις οικογένειές τους, μία τροχοπέδη στην εξέλιξη της Ελλάδας,

** η βία των γηπέδων μας, είμαστε μάλιστα από τις λιγοστές χώρες που απαγορεύουν την μετακίνηση των οπαδών και δεν έχουν εκπονήσει σχέδιο συνεργασίας των συλλόγων με τις Αρχές,

551

 

** η άδεια λειτουργίας των ραδιοτηλεοπτικών μέσων, μία κουβέντα που άνοιξε το 1989, και δεν θα πάψει να υφίσταται, έστω κατά ένα μέρος, όσο κι αν λέγεται ότι επί ημερών Τσίπρα θα αποκατασταθεί η τάξη,

** η ανάπλαση κάποιων ιστορικών περιοχών, ξεκινώντας από το κέντρο της Αθήνας (που όλο αλλάζει, κι όλο το ίδιο μένει) και καταλήγοντας σε ανεκπλήρωτα όνειρα, όπως την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου, το νέο σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, το γήπεδο του Παναθηναϊκού, κ.α.

** το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους, το οποίο απαγορεύτηκε επισήμως το 2009, χωρίς όμως να επικρατήσει παντού,

14s10kapnism-thumb-large-700x336

 

** η παχυσαρκία των παιδιών, με την επισήμανση ότι τα Ελληνόπουλα πέρασαν μάλλον απότομα από τη στέρηση στην απόλαυση, κι από εκεί στην πλεονεξία,

** οι χώροι στάθμευσης στις πόλεις μας, ένας καθημερινός εφιάλτης για τους οδηγούς,

** τα διπλώματα οδήγησης, τα οποία ίσως και να είναι πιο …ροζ από ποτέ, κρίνοντας από την οδηγική συμπεριφορά του Ελληνα!  

diploma_b2