«ΜΠΑΜΠΑ, ΜΗ ΞΑΝΑΡΘΕΙΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ» – ΤΟ ΑΘΛΗΤΙΚΟ «ΜΠΟΥΛΙΝΓΚ» ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ

Τα λόγια, στην περίπτωση κάποιων γονιών που στέλνουν τα παιδιά τους στην ποδοσφαιρική Ακαδημία της Λεγανές, δεν έπιασαν τόπο. Παρ’ ότι ισχυρίζονταν ότι καταλαβαίνουν το σφάλμα τους και δεν πρόκειται να το επαναλάβουν, αυτοί εκεί, όλο και χειρότεροι στη συμπεριφορά τους. Προς αντιπάλους, διαιτητές, προπονητές, ακόμα και προς τα ίδια τα παιδιά τους! Πώς να ξεχωρίσουν ποιόν, μέσα στην «τύφλα» τους;

Ο ισπανικός σύλλογος, λοιπόν, πέρασε αναγκαστικά στο επόμενο στάδιο. Πριν καταλήξει στο απευκταίο, την ολική ρήξη με τους αμετανόητους πατεράδες, πετώντας τους ακόμα κι εκτός γηπέδου!

Κάθισαν, που λέτε, οι υπεύθυνοι της Λεγανές (η πόλη βρίσκεται στο κέντρο της χώρας, στην ευρύτερη περιοχή της Μαδρίτης) και συνέταξαν μία επιστολή προς τους γονείς. Σαν να την έγραφε το παιδί τους, σε πρώτο ενικό πρόσωπο. Με φράσεις κοφτές, και σταράτες. Ποτισμένες με αγανάκτηση και με ισχυρή δόση αποστασιοποίησης.

dixe-stous-kalyterous-ti-boris-na-kanis-nea-domimastika-tis-fde-prop-real-madritis-levante

Ο αντίκτυπος αυτής της έγγραφης αποδοκιμασίας των γονιών από τα ίδια τα παιδιά τους ήταν ηχηρός. Όχι όμως και καθολικός. Αρκετοί αποφάσισαν να βάλουν μυαλό, κάποιοι άλλοι άντεξαν μόνο 10 λεπτά σιωπής. Και μετά ξανάρχισαν να βρίζουν και να χειρονομούν. Γήπεδο είναι, σου λέει, όχι δα κι  εκκλησία…

Διαβάστε το πλήρες περιεχόμενο της περίφημης επιστολής, που έκανε ήδη το γύρο της Ευρώπης, κι αυτομάτως θα μπείτε κι εσείς στο νόημα του αθλητικού «bullying» των γονιών προς τα παιδιά-αθλητές:

ΜΑΜΑ, ΜΠΑΜΠΑ, ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ;

«Μαμά, μπαμπά τι κάνετε; Δεν ξέρω πώς να σας το πω. Ίσως να σκέφτεστε ότι κάνετε το καλύτερο για εμένα, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω να σας πω ότι αισθάνομαι περίεργα, άσχημα, ενοχλημένος.

Μου κάνατε δώρο μια μπάλα όταν άρχισα να περπατώ. Ακόμη δεν πήγαινα σχολείο, όταν με βάλατε στην ομάδα. Μου αρέσει να προπονούμαι όλη την εβδομάδα, να κάνω πλάκα με τους συμπαίκτες μου και να παίζω την Κυριακή όπως όλα τα αστέρια. Αλλά, όταν έρχεστε στα παιχνίδια… Δεν ξέρω. Δεν είναι όπως πριν.

Τώρα δεν με χειροκροτάτε όταν τελειώνει ο αγώνας, ούτε με προσκαλείτε να φάμε κάτι. Πηγαίνετε στο γήπεδο σκεπτόμενοι ότι όλοι είναι εχθροί, προσβάλλετε τους διαιτητές, τους προπονητές, τους παίκτες, τους άλλους γονείς… Για ποιο λόγο αλλάξατε;

Ξέρω ότι υποφέρετε και δεν το καταλαβαίνω. Μου επαναλαμβάνετε ότι είμαι ο καλύτερος, ότι οι υπόλοιποι δεν αξίζουν τίποτα μπροστά μου, ότι όποιος λέει το αντίθετο είναι λάθος, ότι μόνο αξίζει να νικάς.

Αυτός ο προπονητής που αποκαλέσατε ανίκανο, είναι φίλος μου. Μου έμαθε να διασκεδάζω, παίζοντας. Το παιδί που μπήκε στη θέση μου τις προάλλες… Τον θυμάστε; Ναι, αυτός για τον οποίον όλο το απόγευμα λέγατε ότι δεν αξίζει ούτε να μου φέρνει τα παπούτσια. Αυτό το παιδί είναι στην ίδια ομάδα.

Όταν τον είδα τη Δευτέρα, ντράπηκα. Δεν θέλω να σας απογοητεύσω. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι δεν έχω την επαρκή ποιότητα. Ότι δεν θα γίνω επαγγελματίας και δεν θα βγάλω εκατομμύρια, όπως θέλετε. Με αγχώνετε. Μέχρι που σκέφτομαι να σταματήσω να παίζω. Αλλά, μου αρέσει το ποδόσφαιρο! Σας παρακαλώ μην με υποχρεώνετε να σας πω να μην ξανάρθετε να με δείτε».

ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Η μεγαλύτερη επιτυχία αυτής της επιστολής είναι που θρυμματίζει τη «γυάλα» μέσα στην οποία επιχειρούν κάποιοι γονείς να κλείσουν τα παιδιά τους, έχοντας τη ψευδαίσθηση ότι μένουν ανεπηρέαστα από την απαξίωση όλων των άλλων γύρω τους.

Όσο για τα προβλήματα που έχουν κάποιοι νεαροί αθλητές με τους γονείς τους, αυτό είναι πλέον ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Και διογκώνεται όσο μεγαλώνει η εμπορική αξία ενός αθλήματος, καθώς δεν είναι πλέον λίγοι εκείνοι που φαντάζονται ότι το «βλαστάρι» τους θα μπορέσει σύντομα, μέσω μίας ονειρεμένης καριέρας του, να τους λύσει όλα τα προβλήματα. Κι όσο απέχει το παιδί από τη φαντασίωσή τους, τόσο το πιέζουν. Κι όσο εκείνο αντιστέκεται, τόσο το βασανίζουν.

leganes-351x185 Ακαδημία Λεγανές

Αυτά συμβαίνουν επειδή αρκετοί γονείς δε μπορούν να κατανοήσουν, ή να αποδεχτούν πως:

** ο αθλητισμός χρησιμεύει πολλαπλά σε ένα παιδί (δυναμώνει την θέληση, την αυτοπεποίθηση, την αποφασιστικότητα, την συλλογικότητα, όπως φυσικά και την επιθυμία της γνώσης), επομένως η νίκη είναι, στα πρώτα χρόνια τουλάχιστον, το τελευταίο που ενδιαφέρει,

** το παιδί αθλείται για τη δική του ικανοποίηση κι όχι για να κάνει… χάρη στον μπαμπά και τη μαμά,

** ο πρωταθλητισμός δεν είναι ο μοναδικός προορισμός ενός αθλητή, ούτε η μοναδική ανταμοιβή των κόπων του,

** ο προπονητής, όσο «σκληρός» κι αν δείχνει, είναι ο ιδανικός συνεργάτης για τον αθλητή, επειδή μιλάνε αμφότεροι την ίδια γλώσσα,

**  η υποστήριξη είναι ο καλύτερος τρόπος επικοινωνίας του γονιού με το παιδί του, η δε αυστηρή κριτική είναι σαν ένα τοίχο που ορθώνεται ανάμεσά τους,

** ο φανατισμός αποπροσανατολίζει το παιδί, το εμποδίζει να εξοικειωθεί με την αποτυχία, το αποτρέπει να πάρει διδάγματα από τον αντίπαλό του.