ΜΙΚΡΗ ΔΙΑΚΟΠΗ, ΚΙ ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΑΣΤΕ – ΟΙ ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΑΡΓΙΕΣ ΑΝΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Τρεις εβδομάδες αφότου επανήλθαν όλα τα παιδιά στις τάξεις τους, ολοκληρώνοντας τις διακοπές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, το υπουργείο Παιδείας έδωσε εντολή να κλείσουν πάλι τα σχολεία, την Τρίτη. Αιτία ο εορτασμός των Τριών Ιεραρχών (Βασίλειος ο Μέγας, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Γρηγόριος ο Θεολόγος), που είναι οι προστάτες των γραμμάτων και των μαθητών.

Και μετά από τρεις εβδομάδες, νέα αργία, και μάλιστα για όλους τους εργαζομένους. Εκείνη της Καθαράς Δευτέρας (19 Φεβρουαρίου). Το φετινό Πάσχα, βλέπετε, πέφτει νωρίς, μόλις στις 8 του Απρίλη…

Τι λέτε, μήπως το… παρακάνουμε με τις αργίες, και δη τις σχολικές; Μήπως… κακομαθαίνουμε τα παιδιά μας (κι οι εκπαιδευτικοί τους εαυτούς τους), με τόσο συχνές διακοπές των μαθημάτων μας; Και, τέλος πάντων, μήπως χρειάζεται ν’ αναθεωρηθούν τα πάντα γύρω από το εκπαιδευτικό μας σύστημα;

Αυτό, περί αναθεώρησης, ίσως να μην είναι διόλου κακή ιδέα, σίγουρα πάντως δεν χρειάζεται να συμβεί στα πάντα. Και οι σχολικές αργίες, που κάνουν αρκετούς γονείς να «στραβώνουν» (ενώ δε θα’ πρεπε…), είναι μία δοκιμασμένη, και ιδιαίτερα αποτελεσματική μέθοδος στον τόπο μας. Αφήστε που ίσως και να’ ναι μύθος, τελικά, ότι τα Ελληνόπουλα κάθονται σπίτια τους πολύ περισσότερες μέρες από τα «βλαστάρια» των άλλων ευρωπαϊκών λαών.

Ευκαιρία, λοιπόν, μας δίνουν οι Τρεις Ιεράρχες να εξετάσουμε τι συμβαίνει στους εταίρους μας, όσον αφορά στο χρονοδιάγραμμα της λειτουργίας των σχολείων τους. Είναι, ή δεν είναι, «στερημένα» τα δικά τους παιδιά; Είναι, ή δεν είναι, «προνομιούχα» τα δικά μας, μετρώντας 17 εβδομάδες μακριά από τα θρανία τους;

Σύμφωνα με το δίκτυο «Ευρυδίκη», οι σχολικές αργίες των παιδιών που ζουν σε χώρες μεσογειακές (Ιταλία, Γαλλία, Πορτογαλία, Ισπανία, Μάλτα, Κύπρος), όπως η δική μας, είναι πανομοιότυπες. Συσχετίζονται, μάλιστα, με τις κλιματολογικές συνθήκες, καθώς μαθήματα σε περιόδους καύσωνα είναι αδύνατο, όπως αντιλαμβάνεστε, να διεξαχθούν.

Στην Κύπρο, οι μαθητές πηγαίνουν μόλις 2 μέρες παραπάνω στα σχολεία τους, καθώς έχουν περισσότερες αργίες, αλλά μικρότερη καλοκαιρινή περίοδο. Στη Μάλτα, τα σχολεία είναι κλειστά μόλις 3 μέρες λιγότερες, σε σχέση με την Ελλάδα, ενώ στην Ιταλία η κατάσταση διαφέρει από περιοχή σε περιοχή. Συνολικά, πάντως, η σχολική περίοδός τους θυμίζει την ελληνική, έστω κι αν διαφέρουν οι διακοπές και οι αργίες τους.

Οι Γάλλοι κλείνουν τα σχολεία τους μόλις για 9 εβδομάδες (αντί 12 στα μέρη μας), αλλά έχουν 15ήμερη φθινοπωρινή ανάπαυλα, συν άλλη μία 15ήμερη στις Απόκριες. Φτάνουν, λοιπόν, στο σημείο να στέλνουν τα παιδιά τους 4 μέρες λιγότερες στα σχολεία.

Η Πορτογαλία έχει ακριβώς ίδιο άθροισμα διακοπών και αργιών με την Ελλάδα (17 εβδομάδες), ενώ οι μαθητές της Ισπανίας πηγαίνουν 2 μέρες παραπάνω στο σχολείο.

Ας ταξιδέψουμε στο Βορρά, για να διαπιστώσουμε ότι στη Φινλανδία, τη χώρα με το καλύτερο, ίσως, εκπαιδευτικό σύστημα, οι μαθητές λείπουν από 18 έως 20 εβδομάδες από τα σχολεία τους, διότι ο καιρός τους αναγκάζει σε μεγάλη ενδιάμεση διακοπή, το χειμώνα. Δεν γινόταν να μοιάζει με την Ελλάδα μία σκανδιναβική χώρα, πώς να το κάνουμε…

Στο δε Λουξεμβούργο, που δεν έχει ούτε χειμωνιάτικες, ούτε καλοκαιρινές δεσμεύσεις, οι μαθητές έχουν σαφώς λιγότερες διακοπές. Λιγότερες κι από 15 εβδομάδες.

Οι πλέον «αδικημένοι», όμως, είναι οι μαθητές στην Αγγλία, καθώς η ξεκούραση της διαρκεί κάτω από 14 εβδομάδες!

Στη Γερμανία, οι μαθητές κάθονται παραπάνω από 17 εβδομάδες (λιγότερες οι διακοπές τους, περισσότερες οι αργίες τους), ενώ το ίδιο συμβαίνει και στην Ιρλανδία.  

Συμπερασματικά, και βγάζοντας από την εξίσωση μόνο την Αγγλία, δεν το παρακάνουμε στη χώρα μας με τις διακοπές και τις αργίες των μαθητών. Κινούμαστε στο ίδιο, πάνω-κάτω, επίπεδο με τους Ευρωπαίους, χωρίς να σημαίνει ότι συμβαδίζουμε μαζί τους και σε όλα τα υπόλοιπα σημαντικά ζητήματα.

Το πρόβλημα, όπως συμφωνούν οι Έλληνες εκπαιδευτικοί, δεν είναι στην ποσότητα, αλλά στην ποιότητα και το σχεδιασμό. Αλήθεια, πόσες διδακτικές ώρες πάνε χαμένες, για τον άλφα ή τον βήτα λόγο;

Όσο για τους Έλληνες γονείς, η αγωνία τους θα έπρεπε να είναι μόνο μία: πότε θα βρεθεί εκείνη η Κυβέρνηση που θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους, αναγνωρίζοντας στην Παιδεία τον πρωτεύοντα ρόλο της;