ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ – ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΒΙΑΣ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ

Ήταν, λένε, ψυχοπαθής ο δράστης, γι’ αυτό κι άρπαξε τα κουμπούρια του, και πυροβολούσε ασταμάτητα τους συμμαθητές του, αφήνοντας στον τόπο νιάτα και όνειρα, δικά τους και δικά του…

Ενώ είναι σώφρων ο νομοθέτης, που επιτρέπει στον καθέναν, ακόμα και σε τινέϊτζερ, να προμηθεύεται όποιο όπλο του «γυάλισε», και να το κραδαίνει μετά στα μούτρα όποιου θέλει, ε;

Ήταν, λένε, καθυστερημένη η επέμβαση των αστυνομικών της περιοχής, και γι’ αυτό θρηνήσαμε μερικούς νεκρούς παραπάνω…

Λες και είναι υποχρέωση της Αστυνομίας να δίνει βροντερό παρών στις σχολικές αίθουσες, και μάλιστα καθημερινά, και δεν έχουν ουδεμία ευθύνη όλα τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας, παρ’ όλο που συμβάλουν (με την αδιαφορία, την άγνοια και την υποκρισία τους) στη μετάλλαξη κάποιων παιδιών σε δολοφόνους, ε;

Ήταν, λένε, προκλητική η Κυβέρνηση, που βλέπει να πληθαίνουν αφόρητα, λες κι είναι καμιά εγχώρια επιδημία, τα μαθήματα μαζικής δολοφονίας στα αμερικανικά σχολεία και κολέγια, κι αυτή δεν κάνει τίποτε άλλο, παρά να συλλυπείται τις οικογένειες των θυμάτων….

Ενώ είναι ευαίσθητοι όλοι εκείνοι που ψηφίζουν μετά χαράς όσους πολιτικούς κλείνουν πονηρά το μάτι στην αθρόα οπλοκατοχή, επιτρέποντας μάλιστα στα καταστήματα πώλησης όπλων και πυρομαχικών να φαντάζουν περισσότερα κι από τα… σουπερμάρκετ, ε;

Όχι, δεν σας πουλάμε κι εμείς τρέλα… Παράλογα είναι όλα τ’ άλλα που συμβαίνουν στα σχολεία και κολέγια των ΗΠΑ, όπως η πρόσφατη μαζική δολοφονία 17 μαθητών (τραυματίστηκαν άλλοι 15) σε Λύκειο του Πάρκλαντ, στη Φλόριντα, από έναν συνομήλικό τους (Νίκολας Κρουζ, 19 ετών), όχι η δημοσιογραφική διαπίστωση.

Ο αριθμός των θυμάτων καθιστά το δράμα της 14ης Φεβρουαρίου ως το 4ο χειρότερο στα χρονικά των επιθέσεων που έχουν δεχτεί τα εκπαιδευτικά ιδρύματα των Αμερικανών. Η δε λίστα τους φαντάζει ατέλειωτη, όπως το αίμα που ρέει μέσα κι έξω από τις αίθουσες διδασκαλίας: 291 κτυπήματα τα τελευταία 5 χρόνια! Ή αλλιώς, 18 επιθέσεις από την αρχή του 2018! Μία εθνική ντροπή…

Σύμφωνα με τις καταγγελίες των μανάδων που μάχονται ν’ αλλάξουν το νόμο περί οπλοκατοχής στις ΗΠΑ, τα περισσότερα περιστατικά με πυροβολισμούς δεν αναφέρονται καν από τα ΜΜΕ, καθώς έχουν μάλλον… βαρεθεί να λένε, ή να γράφουν, τα ίδια και τα ίδια!

Πρέπει να σκοτωθούν παιδιά, όπως τα δύο 15χρονα στο Κεντάκι, στις 23 του Γενάρη, για ν’ ακουμπήσουν οι αρμόδιοι το δάχτυλο στην πιο βαθιά, ίσως, πληγή της αμερικανικής καθημερινότητας. Πενήντα χρόνια, διάολε, βαστάει αυτό το ξέσπασμα βίας στα θρανία τους, και το μόνο που κάνουν είναι να ενημερώνουν λίστες θανάτου…

Και να φανταστείτε ότι το 24,4% των ετήσιων περιστατικών με πυροβολισμούς γίνεται πλέον σε εκπαιδευτικούς χώρους, με συνέπεια να είναι περισσότερα τα θύματα! Τα περιστατικά κρατάνε λίγα λεπτά, κατά κανόνα, κι έτσι δεν προλαβαίνει να επέμβει το προσωπικό ασφαλείας των εγκαταστάσεων, πόσο μάλλον η Αστυνομία.

Επιπλέον, οι έρευνες απέδειξαν ότι οι Αμερικανοί, διατηρώντας αναλογία 88 όπλων ανά 100 κατοίκους, έχουν 25 φορές αυξημένη πιθανότητα να πυροβοληθούν. Αν και αποτελούν το 4.4% του παγκόσμιου πληθυσμού, κατέχουν το 42% των όπλων του πλανήτη!

Αλλά δεν τους νοιάζει και πολύ, κι ας λένε ότι σοκαρίστηκαν με το προχθεσινό μακελειό…

 Κάνοντας ανασκόπηση των πιο άγριων επιθέσεων που δέχτηκαν παλιότερα τα αμερικανικά σχολεία ή κολέγια, θα διαπιστώσουμε ότι κυρίαρχη θέση στη λίστα έχουν:

·         To Πανεπιστήμιο του Τέξας, την 1η Αυγούστου του 1966, που έγινε στόχος του 25χρονου, Τσαρλς Ουίτμαν. Αφότου δολοφόνησε τη μητέρα και τη σύζυγό του, αιματοκύλισε για σχεδόν δύο ώρες την πανεπιστημιακή κοινότητα, αφαιρώντας 17 ζωές. Τραυματίστηκαν, επίσης, 31 άνθρωποι πριν ο Ουίτμαν πέσει νεκρός από τα πυρά δύο αστυνομικών.

·         Ένα δημοτικό σχολείο στο Στόκτον της Καλιφόρνια, όπου εισέβαλε ένας 24χρονος, ο Πάτρικ Έντουαρντ Πάρντι, δολοφόνησε 5 παιδιά, και τραυμάτισε άλλα 32, πριν αυτοκτονήσει. Ήταν 17 Ιανουαρίου 1989, η πρώτη μαζική δολοφονία σε δημοτικό σχολείο.

·         Το δημοτικό σχολείο Ουέστσάϊντ του Άρκανσο έγινε πεδίο δράσης, στις 24 Μαρτίου 1998, για τον 13χρονο, Μίτσελ Τζόνσον, και τον 11χρονο, Άντριου Γκόλντεν, που έκλεψαν όπλα από τον παππού του Γκόλντεν και μ’ αυτά σκότωσαν 4 μαθητές κι ένα δάσκαλο.

·         Το λύκειο Κολουμπάϊν του Κολοράντο, όπου ο 18χρονος, Ερικ Χάρις, και ο 17χρονος, Ντίλαν Κλέμπολντ, σκότωσαν 12 συμμαθητές κι έναν καθηγητή τους, πριν αυτοκτονήσουν. Ακόμα 24 άνθρωποι τραυματίστηκαν στην προμελετημένη σφαγή της 15ης Απριλίου 1999, που έγινε το θέμα διάφορων ταινιών, ντοκιμαντέρ και τραγουδιών.

·         Το Λύκειο της περιοχής Ρεντ Λέϊκ, στη Μινεσότα, καθώς εκεί άφησαν, στις 21 Μαρτίου 2005, την τελευταία τους πνοή 5 μαθητές, ένας καθηγητής κι ένας φύλακας. Δράστης ήταν ο Τζέφρι Γουάϊζ, που σκότωσε πρώτα τον  παππού του, όπως και τη σύντροφό του, πήρε τα όπλα του νεκρού αστυνομικού και όρμησε στο σχολείο. Αυτοκτόνησε όταν ξέμεινε από σφαίρες, στη μάχη του με τις Ειδικές Δυνάμεις της Αστυνομίας.

·         Το μονοθέσιο δημοτικό σχολείο της θρησκευτικής κοινότητας των Άμις στο χωριό Νίκελ Μάϊνς, στην Πενσιλβάνια, επειδή έγινε στόχος του 32χρονου, Τσαρλς Καρλ Ρόμπερτς, στις 2 Οκτωβρίου 2006. Κράτησε σε ομηρία για μισή ώρα τη δασκάλα και τις 10 μαθήτριές της, όλες από 6 έως 12 ετών, και τελικά σκότωσε 5 κορίτσια, τραυμάτισε άλλα 3, και μετά αυτοκτόνησε. Οι Άμις, θέλοντας να ξεχάσουν εκείνο το έγκλημα, γκρέμισαν το παλιό κτίσμα, κι έφτιαξαν άλλο στη θέση του.

·         Tο πανεπιστήμιο Βιρτζίνια Τεκ, στις 16 Απριλίου 2007, όπου ο 23χρονος Νοτιοκορεάτης φοιτητής, Σέουνγκ Χούϊ Τσο, σκότωσε 32 φοιτητές και τραυμάτισε άλλους 17 με τα δύο όπλα του. Ακόμα 6 άνθρωποι τραυματίστηκαν στην προσπάθειά τους ν’ απομακρυνθούν από τον δράστη.

·         Το δημοτικό σχολείο Σάντι Χουκ, στο Νιουτάουν του Κονέκτικατ, καθώς βάφτηκε με το αίμα 20 παιδιών, πρώτης και δευτέρας τάξης, όπως και 6 μελών του προσωπικού. Ήταν 14 Δεκεμβρίου 2012, και δράστης ο 20χρονος, Άνταμ Λάντζα, που πρώτα δολοφόνησε τη μητέρα του, και μετά βύθισε σε παντοτινό πένθος 26 άλλες οικογένειες. Μόλις έφτασαν οι αστυνομικοί στο σχολείο, ο Λάντζα αυτοκτόνησε.

Ένα μήνα αργότερα, το Γενάρη του 2013, ο τότε Αμερικανός πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, δάκρυσε ενώπιον των μελών του Κονγκρέσου, προσπαθώντας να περάσει νέα νομοθεσία περί οπλοκατοχής: «Το λόμπι που στηρίζει την οπλοκατοχή μπορεί να κρατάει όμηρο το Κονγκρέσο, αλλά δεν γίνεται να κρατάει όμηρο κι ολόκληρη την Αμερική. Δεν  μπορούμε να περιμένουμε άλλο, δεν γίνεται να ησυχάσουμε, χωρίς ν’ αλλάξουμε τον νόμο».

Και δεν τον άλλαξαν. Γι’ αυτό και δε θα ησυχάσουν ποτέ…