ΑΓΡΙΑ ΚΟΝΤΡΑ ΤΡΑΜΠ ΜΕ ΤΟ ΒΑΘΥ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΗΠΑ

Του Νίκου Σταματάκη*

«Η Αμερική θέλει μια ισχυρή, ειρηνική και πλούσια Ρωσία.  Η πίστη αυτή είναι ριζωμένη στο σεβασμό μας για τον ρωσικό λαό και την ιστορία που μοιραζόμαστε η οποία υπερβαίνει τον ανταγωνισμό μεταξύ μας».  Αγαπητοί αναγνώστες, ποιος νομίζετε ότι έκανε την δήλωση αυτή;  Αν απαντήσατε «ο Πρόεδρος Τραμπ» κάνατε λάθος.  Η σωστή απάντηση είναι «ο Πρόεδρος Ομπάμα το 2009 σε ομιλία του σε πανεπιστημιακή σχολή στη Μόσχα».  Και δεν ήταν η μόνη δήλωση, αλλά συνοδευόταν από πολλές παρόμοιες επί σειρά ετών.  Γιατί ήταν γεγονός ότι ο πρόεδρος Ομπάμα ήθελε να ακολουθήσει ήπια πολιτική απέναντι στη Ρωσία.  Δεν το κατάφερε όμως επειδή το «βαθύ κράτος» όλο και έσπρωχνε με την εξάπλωση του ΝΑΤΟ στις Βαλτικές χώρες και τη δημιουργία του «χάους» στην Ουκρανία – όπου πρωτοστάτησε ως «στυγνός εκτελεστής» ο τώρα πρέσβης στην Αθήνα κ Πάιατ σε αγαστή συνεργασία με την αθυρόστομη Βικτώρια Νούλαντ. (Ας σημειώσουμε εδώ ότι την κ Νούλαντ θα είχαμε τώρα ως υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ αν είχε εκλεγεί η Χίλαρι).

Τι κι αν ο Κίσινγκερ και ο μακαρίτης ο Μπρεζίνσκι συμβούλευαν με επίφαση να μην ενοχλείται «υπέρ το δέον» η ρωσική αρκούδα; Το «βαθύ κράτος» καμία σημασία δεν έδωσε…  Αλλά ποιο επιτέλους είναι αυτό το «βαθύ κράτος»; Πρόκειται για την «σκιώδη κυβέρνηση» που είναι ριζωμένη κυρίως στα υπουργεία Αμυνας, Εξωτερικών και Δικαιοσύνης και στις πολλές υπηρεσίες πληροφοριών και ασφαλείας που επιβλέπονται (υποτίθεται) από τα παραπάνω υπουργεία, ενώ έχουν στην ουσία αυτονομηθεί και ελέγχονται από άγνωστα κέντρα.  Δεν μπορεί κανείς να κατανοήσει τι είναι το «βαθύ κράτος», εάν δεν έχει υπόψη του το «στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα», όρος που πρώτος εισήγαγε αγανακτισμένος ο πρόεδρος Αιζενχάουερ το 1961, καθώς τελείωνε η θητεία του. Οι δύο μηχανισμοί ασφαλώς συνδέονται και αλληλοκαλύπτονται, καθώς με την αλλοίωση της λαϊκής ετυμηγορίας (με οποιοδήποτε νόμιμο ή παράνομο μέσο) επιδιώκουν την διαιώνιση των συμφερόντων τους.  Από τη μια πλευρά το «βιομηχανικό-στρατιωτικό σύμπλεγμα» επιδιώκει πολέμους για να προωθεί τα οικονομικά και πολιτικά του συμφέροντα και από την άλλη το «βαθύ κράτος» σήμερα εξασφαλίζει ότι θα υπάρχει πάντοτε ένας «μπαμπούλας», έτσι ώστε να διαιωνίζεται το αρρωστημένο αυτό σύστημα.

Τι κακό λοιπόν έκανε ο Πρόεδρος Τραμπ και έχει ξεσηκωθεί το βαθύ κράτος εναντίον του;  Το πρώτο μεγάλο «κακό» είναι ότι σχεδόν εξάλειψε το Ισλαμικό Κράτος στη Συρία – πώς να δικαιολογηθούν τώρα αμυντικές δαπάνες δισεκατομμυρίων;  Από εκεί που φοβόμαστε επιθέσεις εντός των ΗΠΑ – και είχαμε δεχτεί αρκετές – κανείς δεν μιλά πλέον για Ισλαμικό Κράτος.  Πώς κατάφερε κάτι τέτοιο ο Τραμπ;  Συνεργαζόμενος με τους Κούρδους, αλλά και συνάπτοντας κάποιες σημαντικές μυστικές συνεννοήσεις με τη Ρωσία (η οποία σημειωτέον έχει άριστες σχέσεις με το Ισραήλ).  Να θυμίσουμε άραγε ότι το Ισλαμικό Κράτος υπήρξε δημιούργημα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών – των ίδιων που τώρα διάφορα αγορασμένα ΜΜΕ μας ζητούν να εμπιστευθούμε; Οποιος αμφιβάλλει ας ρίξει μια ματιά στην βραβευμένη δουλειά του πρύτανη της ερευνητικής δημοσιογραφίας Seymour Hersh.  Η μήπως να σημειώσουμε ότι ο γερουσιαστής Μακέιν – ναι αυτός που προχθές σχεδόν σηκώθηκε από τον τάφο του για να επικρίνει τον Τραμπ – είχε συμβολή στη δημιουργία του ISIS στην Συρία;

Δεν ήταν οι ίδιες μυστικές υπηρεσίες – τις οποίες τώρα μας λένε οι παπαγάλοι των ΜΜΕ ότι πρέπει να σεβόμαστε – που ρεζίλεψαν τον τότε υπουργό Εξωτερικών κ Κόλιν Πάουελ που τις «σεβάστηκε», βγήκε στο βήμα του ΟΗΕ και μίλησε για «Οπλα Μαζικής Καταστροφής» (WMDs) του Σαντάμ Χουσεϊν; Και λίγους μήνες μετά δεν ήξερε που να κρυφτεί από την ντροπή του;  Στο μεταξύ όμως ο πρόεδρος Μπους είχε διατάξει τον πόλεμο, ο οποίος στοίχισε το «ευτελές» ποσό των $2 τρις!!  Σε ποιες τσέπες πήγαν τα περισσότερα από αυτά τα $2 τρις;  Boeing, Lockheed Martin, Northrop Grumman και ατελείωτη σειρά άλλων μικρότερων εταιριών, συμβούλων και, ασφαλώς, πολιτικών και στρατιωτικών…

Δεν θα ήθελα καθόλου να υποτιμήσω τις πολλές επιτυχίες των μυστικών υπηρεσιών και τον ηρωισμό των ανθρώπων τους (και ας μην ξεχνάμε ότι δυσανάλογα μεγάλος αριθμός Ελληνοαμερικανών υπηρέτησε εκεί σε υψηλότατες θέσεις, τις περισσότερες φορές με εύσημα διακρίσεως).  Αλλά όταν οι υπηρεσίες αυτές αρχίζουν ανοιχτό πόλεμο κατά του εκλεγμένου προέδρου της χώρας με πληροφορίες καθόλου βάσιμες (αν όχι κατασκευασμένες), τότε υπάρχει σοβαρός λόγος και να αμφιβάλλουμε και να ανησυχούμε.

Το άλλο «αμάρτημα» του Τραμπ είναι ότι αντιλαμβάνεται πως η Ρωσία μπορεί να μετατραπεί σε σύμμαχο των ΗΠΑ, απέναντι στην πραγματική απειλή που είναι η Κίνα. Η οικονομία της Ρωσίας είναι αδύνατη, ίση με της Ιταλίας.  Ο πρόεδρος Πούτιν κατανοεί ότι – όσες ικανότητες κι αν έχει, όσα πυρηνικά και αν διαθέτει – δεν είναι σε θέση μακροπρόθεσμα να ανταγωνιστεί στρατιωτικά τις ΗΠΑ, διότι δεν διαθέτει τα κεφάλαια.  Ενώ η Κίνα πλησιάζει τις ΗΠΑ οικονομικά, ήδη έχει τεράστια στρατιωτική δύναμη και χάρη στην κλοπή τεχνολογίας έχει δημιουργήσει προϋποθέσεις στρατιωτικού ανταγωνισμού.

Αλλά την Κίνα δυσκολεύονται να την εμπλέξουν, επειδή κάποιοι αόρατοι σύμμαχοι του «βαθέος κράτους» (κυρίως στη δυτική ακτή των ΗΠΑ) βγάζουν τεράστια κέρδη από το εμπόριο μαζί της, ενώ η υπόλοιπη Αμερική χάνει τις δουλειές της. Αλλοι πάλι «αόρατοι» πλουτοκράτες στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ, αλλά και αλλού, βλέπουν το χάρτη της Ρωσίας και τους «τρέχουν τα σάλια» με τα τεράστια πλούτη σε μεταλλεύματα και υδρογονάνθρακες που κρύβει η Σιβηρία και η Αρκτική.  Πρόκειται για το τελευταίο μεγάλο θησαυροφυλάκιο του πλανήτη…  Προσπάθησαν κυριολεκτικά να τα αρπάξουν επί Γέλτσιν χωρίς να δώσουν δεκάρα στο ρωσικό κράτος.  Αλλά η άνοδος του Πούτιν τους χάλασε τα σχέδια για την μεγαλύτερη «αρπαχτή» στην ιστορία της ανθρωπότητας.  Ετσι λοιπόν ο Πούτιν έγινε ξαφνικά «κακός», «δικτάτορας» και άλλα φαιδρά.  Δεν ήταν άραγε δικτάτορας και καταπιεστής ο Φιντέλ Κάστρο όταν τον επισκεπτόταν ο Ομπάμα;  Η μήπως ο πρόεδρος της Kίνας είναι δημοκράτης; Και σύμφωνα με τις ίδιες μυστικές υπηρεσίες ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την «ηλεκτρονική ασφάλεια» των ΗΠΑ δεν είναι η Ρωσία, αλλά η Κίνα… Τα κίνητρα λοιπόν της υστερίας που ακούμε τελευταία είναι ασφαλώς ύποπτα.

Μέρα με την ημέρα ο Πρόεδρος Τραμπ δικαιώνει όσους τον τίμησαν με την ψήφο τους στις εκλογές.  Και ειδικά εκείνους – τους πολλούς – που σκόπιμα παρέβλεψαν τις ανθρώπινες ατέλειές του.  Εκείνους που προτίμησαν να ψηφίσουν κάποιον που είναι γνήσιος και δεν κρύβει αμαρτίες πίσω από μια καλογυαλισμένη ρητορική.  Κάποιον που δεν έχει ανάγκη τα χρήματα κανενός.  Κάποιον που έχει πείρα στις επιχειρήσεις – χωρίς την οποία είναι αδύνατο να λειτουργήσει κανείς στο σύγχρονο κόσμο, αλλά και να εκτιμήσει το «αμερικανικό θαύμα».  Και τέλος, κάποιον που έχει την ξεροκεφαλιά, τη δύναμη και το θάρρος να τα βάλει με τα τεράστια συμφέροντα των «κρατικοδίαιτων» απατεώνων, που λυμαίνονται κάθε γωνιά του αμερικανικού κράτους.

Αυτόν τον Τραμπ χαρήκαμε και πάλι χθες, όταν απέναντι στην υστερία των δήθεν «εξοργισμένων» με την Ρωσία (που ο καθένας τους έχει μύρια συμφέροντα να κρύψει), εκείνος αγέρωχος με ένα ιστορικό, μνημειώδες tweet κάλεσε τον πρόεδρο Πούτιν για επίσημη επίσκεψη στην Ουάσιγκτον το φθινόπωρο. Αυτή του η κίνηση μας θύμισε την ιστορική απόφαση του Προέδρου Ρίγκαν το 1981 να απολύσει 1.100 απεργούντες ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, μια ιστορική απόφαση που έδωσε σε όλους το μήνυμα ότι ο πρόεδρος προστατεύει τα συμφέροντα της χώρας και όχι των λίγων. 

*Ο Νίκος Σταματάκης είναι διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών, διεθνολόγος, που ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη.