«ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ BULLYING ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ»

 Του Βαγγέλη Ζιμετάκη.

«Το bullying παράγεται στην οικογένεια και αφορά όλες τις οικογένειες, καθώς εκδηλώνεται τόσο στον σχολικό και τον εργασιακό χώρο με ποικίλες μορφές, ακόμα κι από το ίδιο το κράτος. Η οικονομική κρίση δε, λειτουργεί ως επιταχυντής τέτοιων φαινομένων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το κρατικό, φορολογικό και νομικό bullying, λαμβάνει χώρα και εξαπλώνεται στην κοινωνία».

Ο κ Γιάννης Ναστούλης, καθηγητής Κοινωνικών Επιστημών, με ένα πολύ απλό παράδειγμα, μας έδωσε να καταλάβουμε στην εκδήλωση για τον σχολικό εκφοβισμό στο Διόνυσο χθες το απόγευμα, πώς κάποιος εξωτερικεύει την βία που έχει συσσωρεύσει και ότι στην ουσία, ο «νταής» είναι ένα αντεστραμμένο θύμα. Επιπροσθέτως, έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στην διάκριση που γίνεται ανάμεσα στα παιδιά με κριτήριο τους βαθμούς και τις σχολικές επιδόσεις. Ανέφερε, επίσης, ότι τα παιδιά για να ενταχθούν ομαλά στο κοινωνικό σύνολο, είναι καλό να μην υπερπροστατεύονται από τους γονείς, προκειμένου να «μεταβολίσουν» σωστά τα κοινωνικά ερεθίσματα.

Ιδιαίτερη έμφαση, δόθηκε και στον ρόλο που παίζει το σχολείο σε σχέση με το bullying. Το σχολείο, δυστυχώς, όπως υποστήριξε ο ομιλητής, λειτουργεί πολλές φορές ως επιταχυντής τέτοιων φαινομένων, λόγω του βαθμοθηρικού χαρακτήρα του, και την έλλειψη ενσυναίσθησης (δηλαδή, να μπορέσει να έρθει στην θέση του κάθε μαθητή). Το σχολείο, χάνοντας την υποκειμενικότητα του, προβάλλοντας αποκλειστικά και μόνο τους άριστους, μη αποδεχόμενο την άνευ όρων ετερότητα, χάνει κάθε «όπλο» καταπολέμησης του bullying. Τα απόλυτα κριτήρια που κυριαρχούν στο σχολείο, καταπολεμούν την μοναδικότητα και χωρίς την αγάπη και την ενσυναίσθηση, φαινόμενα όπως το bullying, δεν είναι δυνατόν να λυθούν.

thumbnail (1)

Στην συνέχεια, τον λόγο πήρε η κυρία Γλυκερία Τερζή, δικηγόρος και απόφοιτος του Λυκείου Διονύσου. Μία νέα και δυναμική νομικός, η οποία έριξε φως στο νομοθετικό πλαίσιο γύρω από το φαινόμενο του εκφοβισμού. Η παρουσία της εκεί, ήταν βαθύτατα ουσιαστική, διότι εξήγησε σε κοινό αποτελούμενο από μη νομικούς, ένα νόμο, που μας αφορά όλους. Επί παραδείγματι, το bullying δεν είναι πταίσμα. Διώκεται ως πλημμέλημα, γεγονός που αποδεικνύει, ότι το φαινόμενο του εκφοβισμού δεν περνάει απαρατήρητο από το κράτος και τον νομοθέτη.

Η κυρία Τερζή στη συνέχεια, ανέλυσε τις ηλικιακές διακρίσεις και διευκρινίσεις του νομοθετικού πλαισίου. Πιο αναλυτικά, επεσήμανε, ότι μέχρι την ηλικία των 7 ετών δεν υπάρχει ποινική ευθύνη, ενώ από την ηλικία των 8 ετών έως τα 13, υπάρχει βιολογική εμπλοκή, καθώς ο θύτης γνωρίζει τι έκανε, αλλά η αξιολογική του ικανότητα δεν είναι αρκετή για να του αποδοθεί ποινική ευθύνη. Από τα 15 έως τα 18 έτη, ο θύτης φέρει κανονικά ευθύνες. Μπορεί να επιβληθεί (σε σοβαρές περιπτώσεις) ακόμα και εγκλεισμός σε ιδρύματα κράτησης νέων. Περαιτέρω, η κυρία Τερζή, έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στην αποτυχία του σωφρονιστικού μας συστήματος, καθώς δεν εκπληρώνει τον στόχο του, που δεν είναι άλλος από την παύση της εξάπλωσης τέτοιων φαινομένων στην κοινωνία.

Στο τρίτο μέρος αυτής της πολύ ενδιαφέρουσας εκδήλωσης την «σκυτάλη» πήρε το κοινό. Γονείς, εκπαιδευτικοί, εκπρόσωποι της δημοτικής αρχής, άνθρωποι που ανησυχούν και προβληματίζονται, έθεσαν ερωτήσεις και τοποθετήθηκαν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο προήχθη ένας ουσιαστικός διάλογος για την επίλυση ενός φαινομένου, που μαστίζει κάθε σύγχρονη κοινωνία. Οι πολίτες δεν εφησυχάζουν. Προσπαθούν να βρουν λύσεις δίχως να κατηγορούν και να εξαπολύουν μύδρους κατά παντός υπευθύνου. Ψάχνουν την ρίζα του προβλήματος, μέσα από την αποδοχή της διαφορετικότητας, συλλογικά. Ξεπερνούν τις προκαταλήψεις, θέλουν να μάθουν και να συμβάλλουν ο καθένας με τον τρόπο του και από το δικό του μετερίζι.

Το dionysospost.gr, ήταν εκεί και κατέγραψε τον παλμό των πολιτών. Μας δόθηκε να καταλάβουμε, ότι το bullying δεν είναι ένα φαινόμενο που δεν επιδέχεται επίλυσης. Πρέπει όλοι να ψάξουμε την λύση, τόσο στους εαυτούς μας, όσο και στον έξω κόσμο. Το πιο ουσιαστικό απόσταγμα, όμως της βραδιάς αυτής, είναι το ότι η συλλογικότητα, μπορεί να δώσει λύσεις, ακόμα και στα πιο δύσκολα ζητήματα. Οι πολίτες του Διονύσου, μας δίνουν να καταλάβουμε, ότι η Κοινωνία των πολιτών, δεν είναι μια ουτοπία, αλλά ένας νέος δρόμος, που περιμένει να τον εξερευνήσουμε. Για εμάς, για τα παιδιά, για τα παιδιά μας!