Ν.ΛΙΝΑΡΔΟΣ: Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΒΓΑΖΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΘΕΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Του Βαγγέλη Ζιμετάκη.

Ο Νίκος Λινάρδος, παλαίμαχος καλαθοσφαιριστής και πρωταθλητής Ευρώπης με την «χρυσή» γενιά του ’87, μιλά στο dionysospost.gr για το ιστορικό για τον ελληνικό αθλητισμό Eurobasket, τον Πανιώνιο, τους παλιούς του συναθλητές, τους νέους του αθλητές, αλλά και για όσα τον προβληματίζουν ως πολίτη.

Dionysospost.gr: Το 1987 η Εθνική Ομάδα βρίσκεται στην τελική φάση του Eurobasket. Ποιοι ήταν οι αρχικοί στόχοι; Πιστεύατε, ότι μπορείτε να κατακτήσετε το τρόπαιο;

Νίκος Λινάρδος: Ασφαλώς όχι. Πιστεύαμε, ότι θα πηγαίναμε καλύτερα σε σχέση με την προηγούμενη διοργάνωση. Βασικός μας στόχος, ήταν η πρώτη οκτάδα.

DP: Μετά από έναν συγκλονιστικό τελικό με τη Σοβιετική Ενωση η Εθνική κατακτά την πρώτη θέση και ανεβαίνει στο πρώτο σκαλί του βάθρου. Ποιες ήταν οι πρώτες σκέψεις, τα πρώτα σας συναισθήματα;

Νίκος Λινάρδος: Πρόκειται για μοναδικές στιγμές. Η «γαλανόλευκη» ανέμιζε στην πρώτη θέση, ακουγόταν ο εθνικός ύμνος της Ελλάδας κι εμείς είχαμε στο στήθος το χρυσό μετάλλιο. Ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα. Αυτό που ζήσαμε εκείνη τη στιγμή, δεν το συνειδητοποιήσαμε αμέσως. Το καταλάβαμε τις επόμενες μέρες, όταν ο κόσμος μας σταματούσε στο δρόμο και μας έδινε συγχαρητήρια. Αυτό ήταν κάτι πολύ σπουδαίο, καθώς ο κόσμος τότε δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία στο μπάσκετ, ούτε ήξερε και πολλά γύρω από αυτό. Την επιτυχία, λοιπόν, την συνειδητοποιήσαμε αρκετό καιρό μετά.

DP: Ποια στιγμή σας έχει μείνει χαραγμένη στην μνήμη, ενθυμούμενος το ταξίδι του ’87;

Νίκος Λινάρδος: Ήταν ένα ταξίδι, ένα οδοιπορικό που ξεκίνησε από τη Νάουσα. Η ομάδα, ήταν μία οικογένεια. Μία ομάδα φίλων, που ξεκίνησε το ταξίδι της από τον Άγιο Νικόλαο της Νάουσας και ολοκληρώθηκε με βραβεύσεις και τιμές. Δεν είχαμε την χαρά να μας συγχαρεί ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αλλά μας συνεχάρη ο Πρωθυπουργός και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος. Η μεγαλύτερη χαρά ήταν ότι ενώσαμε την Ελλάδα. Όλη η χώρα πανηγύρισε μαζί μας αυτήν την επιτυχία.

3560073-1021x576

DP: Έχετε κρατήσει επαφές με τους συναθλητές σας από εκείνη την εποχή, παραδείγματος χάριν με τον κύριο Γιαννάκη, τον κύριο Γκάλη και άλλους;

Νίκος Λινάρδος: Με όλους έχω κρατήσει επαφή και έχουμε άριστες σχέσεις. Επικοινωνούμε και βλεπόμαστε τακτικά. Μάλιστα με τον Μιχάλη Ρωμανίδη, είμαστε στον ίδιο φορέα. Οι δεσμοί είναι πολύ δυνατοί και άρρηκτοι ανάμεσά μας.

DP: Ποια ήταν τα συναισθήματά σας, όταν αντιμετωπίσατε δύο υπερδυνάμεις του διεθνούς μπάσκετ, όπως η ΕΣΣΔ και η Γιουγκοσλαβία;

Νίκος Λινάρδος: Τότε και η ΕΣΣΔ και η Γιουγκοσλαβία ήταν ενωμένες. Αν πούμε ότι σήμερα ενώνονται ο χώρες που διασπάστηκαν τότε, μπορούν να στήσουν δύο υπερομάδες. Η Ελλάδα, ήταν μία μικρή χώρα, που «έμπαινε στο ρουθούνι» των δύο υπερομάδων. Η Ελλάδα, υστερούσε τόσο ως προς την έκταση, όσο και προς τον αριθμό του πληθυσμού της σε σχέση με την ΕΣΣΔ και την Γιουγκοσλαβία. Στο γήπεδο, όμως ξεχνιούνται αυτά. Είναι 5 εναντίον 5. Ακόμα κι όταν την πρώτη φορά ηττηθήκαμε από την ΕΣΣΔ, ο κόσμος μπόρεσε να δει, ότι χάσαμε γιατί ήμαστε άτυχοι και όχι χειρότεροι. Μετά, όμως, στον τελικό, πήραμε τη ρεβάνς!

DP: Σε ποιους αγώνες λάβατε μέρος και τι σήμαινε αυτό για εσάς;

Νίκος Λινάρδος: Εγώ έπαιξα στους αγώνες εναντίον της Ρουμανίας και της Ισπανίας. Το πιο σημαντικό για εμένα ήταν το ότι ήμουν μέλος της Εθνικής ομάδας. Τότε, ήμαστε όλοι «χορτασμένοι» από λεπτά. Δεν μας απασχολούσε αν θα παίζαμε ένα λεπτό, 10 λεπτά, ή σε ολόκληρο τον αγώνα. Επίσης, είχαμε καταλάβει το ρόλο μας μέσα στην ομάδα. Υπήρχαν πέντε πρωταγωνιστές και επτά βοηθητικοί. Το είχαμε αποδεχτεί, γιατί ο κάθε ένας από εμάς ήταν πρωταγωνιστής στη δική του ομάδα.

DP: Πόσων ετών ήσασταν τότε και τι σηματοδότησε η επιτυχία της κατάκτησης του Ευρωπαϊκού στην μετέπειτα καριέρα σας;

Νίκος Λινάρδος: Ήμουν πολύ νέος. Είκοσι τριών ετών. Είχα πίσω μου ένα καλό και γεμάτο πρωτάθλημα. Έχασα λόγω τραυματισμού το Παγκόσμιο του 1986, αλλά τότε ήμουν ήδη στον Πανιώνιο και τα επόμενα χρόνια, λόγω της διάκρισης του 1987, ήταν πιο ευχάριστα. Κατάφερα να προσηλωθώ στο στόχο μου. Καταφέραμε να γίνουμε επαγγελματίες όσον αφορά τη συνείδηση, καθώς είχαμε καταφέρει να κάνουμε το χόμπι μας επάγγελμα. Η καταξίωση ήταν το μεγαλύτερο παράσημο.

λιναρδος1

Ο Νίκος Λινάρδος (δεξιά) ως πρωταθλητής Ευρώπης στον θρίαμβο του ’87

DP: Είστε ένας από τους παίκτες που συνέβαλαν, ώστε ο Πανιώνιος να κατακτήσει τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα του 1987 και το Κύπελλο Ελλάδος το 1991. Πώς νιώσατε για αυτές τις «χρυσές» σελίδες στην ιστορία του «κυανέρυθρου» συλλόγου;

Νίκος Λινάρδος: Αξίζει να σημειωθεί ότι είχαμε καταφέρει και το 1986 να βγούμε δεύτεροι. Την εποχή που εγώ έπαιζα στην Εθνική ο Πανιώνιος ήταν η καλύτερη αθηναϊκή ομάδα. Στο ελληνικό πρωτάθλημα τότε, οι δύο καλύτερες ομάδες ήταν ο Άρης και ο ΠΑΟΚ. Πρόκειται για τα πιο αγαπημένα και πιο ουσιαστικά χρόνια της καριέρας μου.

λινάρδος2

Ο Νίκος Λινάρδος ως παίκτης του Πανιωνίου, το 1986, όταν οι «κυανέρυθροι» κατέκτησαν την 2η θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα.

DP: Σε προηγούμενες δηλώσεις είχατε επισημάνει την έλλειψη των νέων παιδιών από την Εθνική. Πώς θα δρούσατε εσείς, αν ήσαστε ιθύνων της ελληνικής Ομοσπονδίας;

Νίκος Λινάρδος: Δεν με απασχολεί τόσο το ότι λείπουν τα νέα παιδιά. Απλά τα παιδιά που παίζουν τώρα στην Εθνική πρέπει να καθιερωθούν και να γίνουν πρωταγωνιστές στις ομάδες τους, όπως εμείς και τα παιδιά που πήραν το χρυσό το 2005, δύο γενιές πιο μετά από εμάς. Υπάρχουν πέντε-έξι που το έχουν καταφέρει. Όλοι έχουν έναν ρόλο, αλλά όχι αυτόν που είχαμε εμείς τότε λόγω των μεγάλων ονομάτων. Πρέπει να δοθεί προσοχή στο ελληνικό μπάσκετ. Εγώ θα ήθελα να μειωθεί η συμμετοχή των ξένων παικτών στις ελληνικές ομάδες.  Συν τοις άλλοις, δεν ξέρω αν θα μπορούν να ανταπεξέρχονται οι σύλλογοι στις μεταγραφές των ξένων παικτών. Δεν μπορώ να βλέπω τζάμπολ σε αγώνα ελληνικού πρωταθλήματος και όλοι οι παίκτες γύρω να είναι ξένοι. Εγώ νιώθω τυχερός που έχω δουλέψει σε ομάδες με ελληνικό κορμό. Το καλύτερο είναι να δουλεύεις με Ελληνες παίκτες. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, λόγω της οικονομικής κρίσης, έρχονται ξένοι παίκτες μέτριας ικανότητας, γεγονός που αποδεικνύει, ότι ο Έλληνας παίκτης δεν έχει να ζηλέψει κάτι. Αν μπορούσα να επηρεάσω κάποια απόφαση θα συνέβαλα ώστε να περιοριστεί η δυνατότητα έλευσης τόσων ξένων παικτών.

DP: Αυτήν την περίοδο, είστε τεχνικός διευθυντής στο τμήμα μπάσκετ του Πανιωνίου. Παρόλα αυτά, έχετε το ίδιο πόστο και στο τμήμα μπάσκετ της «ΝΙΚΗΣ ΔΡΟΣΙΑΣ». Τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με τη «ΝΙΚΗ ΔΡΟΣΙΑΣ»;

Νίκος Λινάρδος: Η «ΝΙΚΗ ΔΡΟΣΙΑΣ» είναι ένα αθλητικό σωματείο, που βρίσκεται στην περιοχή που κατοικώ. Κάνουμε προσπάθεια για γήπεδα υψηλών προδιαγραφών. Επίσης, προάγουμε τον αθλητισμό και όχι μόνο τον πρωταθλητισμό. Διαθέτουμε υγιείς αθλητές, που παίζουν πρωτίστως για  ευχαρίστηση. Φυσικά, υπάρχουν και παίκτες οι οποίοι μπορούν να παίξουν και για ομάδες καλές, που κάνουν πρωταθλητισμό. Στόχος μας είναι να μην περιορίζεται το μέλλον κανενός. Επίσης, θέλω να ευχαριστήσω θερμά τους ιθύνοντες της ομάδας, που με επέλεξαν για αυτήν την θέση.

DP: Τι συμβουλεύετε τους νέους αθλητές με τους οποίους συνεργάζεστε στη «ΝΙΚΗ ΔΡΟΣΙΑΣ»;

Νίκος Λινάρδος: Τα νέα παιδιά πρέπει να αγαπούν το μπάσκετ και όχι να κάνουν αγγαρεία. Ειδικά τα μικρά παιδιά. Τα παιδιά που είναι δεκαέξι-δεκαεπτά ετών ξέρουν ότι κάνουν αθλητισμό και όχι πρωταθλητισμό. Δεν θέλω να τους βάλω το «μικρόβιο» του πρωταθλητισμού στην ομάδα. Πρώτα τίθενται οι βάσεις του υγιούς αθλητισμού με προσπάθειες προς πάσα κατεύθυνση.

λινάρδος3

Ο Νίκος Λινάρδος εν ώρα καθήκοντος, όταν προπονούσε την ομάδα του Αμαρουσίου στην Α1

DP: Είστε χρόνια κάτοικος της Άνοιξης. Τι σας έκανε να αγαπήσετε αυτήν την περιοχή και τι σας προβληματίζει ως πολίτη;

Νίκος Λινάρδος: Μου άρεσε πολύ το πράσινο. Η «άπλα» στον οικισμό μας. Γενικά, είναι διαφορετικά σε σχέση με τη Νέα Σμύρνη που ασφυκτιά. Είναι δύο διαφορετικοί δήμοι. Ως πολίτη με απασχολεί το θέμα της φύλαξης και της ασφάλειας λόγω των κλοπών. Επίσης, με ενδιαφέρει το ζήτημα των σκουπιδιών, που υπάρχει και σε άλλους δήμους, λόγω της ασυνειδησίας. Κάποιοι θεωρούν, ότι υπάρχουν «Πατρίκιοι» και «Πληβείοι». Υπάρχει πρόβλημα και πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος επίλυσης. Επιπρόσθετα, υπάρχει πάντα τα καλοκαίρια ο κίνδυνος πυρκαγιάς, παρά την πολύ καλή περιφρούρηση. Συν τοις άλλοις, καλό θα ήταν να βρεθεί και ένας τρόπος επίλυσης του κυκλοφοριακού προβλήματος προς την Άνοιξη. Επίσης, ως μέλος της τοπικής κοινωνίας, θεωρώ, ότι πρέπει να γίνει προσπάθεια  να αξιοποιηθεί το «Κόκκινο Χωράφι». Είναι ένας αμιγώς αθλητικός χώρος, στον οποίον θα μπορούσε να χτιστεί ένα κλειστό γήπεδο, ή ένα ήπιας κατασκευής κλειστό γυμναστήριο. Αν υπάρχει ένας τέτοιος πρότυπος αθλητικός χώρος θα έρθουν να ασχοληθούν κι άλλα παιδιά με τον αθλητισμό. Επίσης, καλό είναι να μην υπάρξουν παρεμβάσεις στο περιβάλλον, όπως παραδείγματος χάριν, να κοπούν δέντρα.

DP: Τον Μάιο θα διεξαχθούν οι αυτοδιοικητικές εκλογές.  Έχετε σκεφθεί να θέσετε υποψηφιότητα συμμετέχοντας σε κάποιον συνδυασμό, ή ακόμη και να δημιουργήσετε έναν δικό σας;

Νίκος Λινάρδος:  Παλαιότερα, είχα θέσει υποψηφιότητα για Κοινοτικός Σύμβουλος. Όχι, δεν με ενδιαφέρει να δημιουργήσω κάποιον δικό μου συνδυασμό. Παρόλα αυτά, έχω δεχτεί κρούσεις να συμμετάσχω σε συνδυασμούς. Δυστυχώς,  δεν έχω χρόνο, λόγω του ότι ασχολούμαι πολύ με το μπάσκετ. Θα μπορούσα να συμμετέχω, έχοντας έναν συμβουλευτικό ρόλο. Όποιος χρειαστεί την βοήθεια μου πολύ ευχαρίστως να του την δώσω. Λόγω του αθλητισμού, χωρίς να θέλω να κάνω τον σπουδαίο, τυγχάνω μίας ευρείας αποδοχής από τους πολιτικούς του Διονύσου.

DP: Υπάρχουν όνειρα και φιλοδοξίες, ή κάποια σχέδια για το μέλλον;

Νίκος Λινάρδος: Δεν θέλω να κάνω σχέδια. Κοιτάζω το παρόν και όχι το μέλλον. Αρπάζω την ευκαιρία της κάθε μέρας. Όνειρα πάντα υπάρχουν. Επίσης, όσο ασχολούμαστε με τον αθλητισμό, πάντα θα βγαίνουν στο φως θετικά πράγματα.

λινάρδος4

Ο Νίκος Λινάρδος (δεξιά), ως προσκεκλημένος σε εκπομπή με θέμα την Euroleague.