ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ ΣΕ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ ΜΕ ΑΙΧΜΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΠΑΣΗ

Μετωπική επίθεση εξαπέλυσε ο Στέλιος Κοροβέσης, παλιός Δήμαρχος επί σειρά ετών του Αγίου Στεφάνου και νυν περιφερειακός σύμβουλος με την παράταξη της Ρένας Δούρου, εναντίον του κ Δημήτρη Αλεξανδρή, ο οποίος εμφανίζεται να ηγείται νεοσύστατης κίνησης, η οποία θα κατέλθει στις εκλογές του Μαϊου. Αιτία κι αφορμή η διάσπαση της κομματικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, που θα πάει πλέον στην επικείμενη αναμέτρηση της τοπικής αυτοδιοίκησης χωρισμένος στα δύο. Όπως έγραψε κατ’ αποκλειστικότητα χθες το «dionysospost» (και δικαιώθηκε βεβαίως για άλλη μια φορά για το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του), η ρήξη είναι γεγονός, το οποίο ανατρέπει τα μέχρι στιγμής δεδομένα στο εκλογικό σκηνικό.

Ο κ Κοροβέσης κατηγορεί γενικώς κι αορίστως όσους «υποτιμούν τις ικανότητες του άλλου», που χρησιμοποιούν υπεκφυγές και δεν σέβονται, αλλά επιπροσθέτως «την κοπανάνε, προφανώς με σκοπιμότητα, αφού προηγουμένως για χάρη του κοινού σκοπού είχε γίνει αποδεκτή η βασική τους απαίτηση». Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ο πολλά χρόνια στο …κουρμπέτι έμπειρος αυτοδιοικητικός φανερώνει ότι είχε επέλθει συμφωνία σε όλα και ειδικώς ως προς το πρόσωπο του επικεφαλής, αλλά για άγνωστο κι αδιευκρίνιστο λόγο τινάχτηκε στον αέρα. Δεν κατονομάζει τον υπεύθυνο της υπαναχώρησης, αλλά και οι …πέτρες μπορούν να καταλάβουν για ποιόν χτυπάει η καμπάνα.

Ο κ Αλεξανδρής δραστηριοποιείται έντονα τον τελευταίο καιρό αναζητώντας συμμαχίες και συνεργασίες, μολονότι δεν έχει ανακοινώσει επισήμως την υποψηφιότητά του. Όπως είναι ευρέως γνωστό στηρίζεται από τον κ Γιάννη Νικητόπουλο, πρώην Δήμαρχο Ανοιξης. Πολιτικά πρόσκειται στο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και η έτερη παράταξη «Μαζί για το Διόνυσο», που απαρτίζεται κυρίως από νεαρής ηλικίας μέλη της οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ Διονύσου.

Η ανάρτηση (παρατίθεται αυτούσια κατωτέρω) του κ Κοροβέση (που ορίστηκε το Μάρτιο του 2017 πρόεδρος στην ΕΥΔΑΠ παγίων) στο λογαριασμό του στο facebook και οι δηλητηριώδεις αιχμές του αποδεικνύουν ότι το χάσμα είναι πλέον πάρα πολύ βαθύ.

 

Stelios Korovesis

«Το μεγαλύτερο λάθος είναι να υποτιμούν τις ικανότητες του άλλου, να υπερεκτιμούν τις δικές τους, να ανακαλύπτουν προφάσεις και υπεκφυγές και κυρίως να τις δικαιολογούν με «επιχειρήματα» που εξαρχής ήταν γνωστά.
Να μη σέβονται και να σπαταλούν τον χρόνο των άλλων και τελικά να την κοπανάνε, προφανώς με σκοπιμότητα, την τελευταία και πιο ακατάλληλη στιγμή (λίγο πριν την επίσημη γνωστοποίηση) αφού προηγουμένως για χάρη του κοινού σκοπού είχε γίνει αποδεκτή, όντως με πολύ προβληματισμό, η βασική τους απαίτηση.
Από ορισμένους έχεις περισσότερες απαιτήσεις. Ή ίσως διαφορετικά, τι να κάνουμε, όλοι δεν είμαστε ίδιοι».