ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ

Του Βαγγέλη Ζιμετάκη.

«Αν δεν αγαπάς αυτό που κάνεις, κι αν δεν πιστεύεις, ότι μπορείς να πετύχεις, δεν θα πετύχεις ποτέ. Η αγάπη και η πίστη σε βοηθούν να πετύχεις τους στόχους σου». Ο Νίκος Κόκκινος, ο καλύτερος ίσως προπονητής που ανέδειξε η περιοχή μας, σε μια εκ βαθέων συζήτηση είπε πράματα που δεν έχει ξαναπεί για το ελληνικό ποδόσφαιρο, τη φιλική του σχέση με τον αξέχαστο Γιάννη Κυράστα, την πολυετή  θητεία του στο Κρυονέρι, το πέρασμά του από την ομάδα των πολλών εν δυνάμει προπονητών, τον Ολυμπιακό Αγίου Στεφάνου, χαρακτηρίζοντας με νόημα ρεκόρ την παραμονή του εκεί επί δύο συναπτά χρόνια. Κυρίως όμως αυτός ο βαθιά φιλοσοφημένος ποδοσφαιράνθρωπος παρέδωσε μαθήματα για το τι σημαίνει υγιής αθλητισμός, παιδεία, ανθρωπιά.

dionysospost.gr: Τι σας έκανε να αγαπήσετε το ποδόσφαιρο;

Νίκος Κόκκινος: «Αυτή είναι μία πολύ μεγάλη κουβέντα. Εκείνο που με είχε τραβήξει πολύ προς το ποδόσφαιρο είναι οι πολλές χαρές, οι πολλές συγκινήσεις, ακόμα και οι πολλές στενοχώριες. Η αγκαλιά αυτή με τους ποδοσφαιριστές και με το σύνολο των ανθρώπων που κινείται γύρω από το ποδόσφαιρο, σε συνδυασμό με τις πολλές συγκινήσεις, με ώθησαν στο ποδόσφαιρο. Και πάνω απ’ όλα, ο αθλητισμός. Η αγάπη για τον αθλητισμό. Κι αν μάλιστα, κάποια στιγμή όλα αυτά καταλήξουν και σε επαγγελματικό επίπεδο, τότε αυτό αυξάνει την αγάπη που έχεις για το αντικείμενο αυτό».

dionysospost.gr: Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση από τα πρώτα σας βήματα, τόσο ως ποδοσφαιριστή, όσο και ως προπονητή;

Νίκος Κόκκινος: «Σαν ποδοσφαιριστής ήταν το ξεκίνημά μου από την ΑΕΚ. Ήταν μία καταξίωση να παίξω σε μία ομάδα τόσο ιστορική. Άλλη μία στιγμή που θυμάμαι έντονα είναι όταν έφτασα να παίζω μέσα στο Μάντσεστερ με τον Αθηναϊκό. Και φυσικά θυμάμαι το τελείωμα της ποδοσφαιρικής μου καριέρας στον Εθνικό Ελληνορώσων, όπου εκεί ευτύχησα και γνώρισα έναν από τους καλύτερους ανθρώπους και προπονητές που έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου: Τον Γιάννη Κυράστα. Και η συνεργασία που είχα όλα αυτά τα χρόνια με εκείνον προπονητή και εμένα δίπλα του να κάνουμε μαζί το σκάουτινγκ μου έχει μείνει αξέχαστη».

fc3c3fae740dc779c86c768fbb50ff03_XL (1)

dionysospost.gr: Τι σας έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη από τον αείμνηστο Γιάννη Κυράστα;

Νίκος Κόκκινος: «Η αγάπη του για αυτό που έκανε. Και σαν ποδοσφαιριστής και σαν προπονητής. Ο Γιάννης ήταν ένας άνθρωπος που λάτρευε την οικογένειά του, πίστευε πολύ στον Θεό και αγαπούσε το ποδόσφαιρο. Το έκανε με ευλάβεια και με επαγγελματισμό. Αγαπούσε, όχι μόνο την οικογένειά του, αλλά και τους συνανθρώπους του. Βοηθούσε πολύ τους ανθρώπους. Και αυτό το γνωρίζω καλά μέσα από το επάγγελμα που εξασκούσα ως διευθυντής τραπέζης. Είχε βοηθήσει πάρα πολλούς. Και βέβαια, μου έχει μείνει αξέχαστη η γνησιότητα του σαν άνθρωπος και η αφοσίωσή του σε ό,τι αγαπούσε. Εγώ δεν είχα σκεφτεί ποτέ την περίοδο που αποσυρόμουν ως ποδοσφαιριστής, ότι μπορούσα να ακολουθήσω την προπονητική. Ημουν στέλεχος στην τράπεζα, πέρα από αυτό κρατούσα τα λογιστικά βιβλία κάποιων εταιρειών και παράλληλα ασχολούμουν με το ποδόσφαιρο το οποίο αγαπούσα σαν άθλημα. Ήταν μία διέξοδος, μια διαφυγή από τις πιέσεις της κοινωνίας, της ζωής, της καθημερινότητας. Γνωρίζοντας τον Γιάννη, που ξεκίνησε ως προπονητής από τον Εθνικό Ελληνορώσων, ήρθε κι εκείνος να δει αν έκανε για προπονητής. Δεν ήθελε -λόγω ονόματος- να ξεκινήσει σε μια ομάδα Α’ Εθνικής. Ήθελε να ξεκινήσει από χαμηλά. Να δει όλες τις βαθμίδες των ποδοσφαιριστών και των κατηγοριών. Εκεί γνωριστήκαμε. Γύρισε και μου είπε, «Τι θα κάνεις την Κυριακή;» κι εγώ του απάντησα «θα πάω να δω την ομάδα». «Θες να πας να δεις μια άλλη ομάδα;» με ρωτάει. Εγώ δέχτηκα και μου έδωσε και μία κάμερα για να βιντεοσκοπήσω κάποια στιγμιότυπα. Δεν μου ζήτησε κάτι συγκεκριμένο. Βιντεοσκόπησα το παιχνίδι και πιο συγκεκριμένα έπαιζε η Βουλιαγμένη με τον Ακράτητο. Θυμάμαι, μάλιστα, ότι αυτό το παιχνίδι ήταν ένα από τα πρώτα του Κώστα Φρατζέσκου, ο οποίος τότε ήταν 16-17 χρονών. Τράβηξα το βίντεο και έγραψα 20-30 σελίδες σημειώσεις. Του έδωσα τις σελίδες αυτές και περίμενα. Πέρασε η πρώτη μέρα, η δεύτερη, η τρίτη, η τέταρτη και σκέφτηκα «Ωχ, μαλακίες θα έχω γράψει» (γελάει). Ώσπου έρχεται κάποια στιγμή και μου λέει «Μικρέ το’ χεις, προχώρα!». Δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει. Εγώ ήμουν τραυματίας και την επόμενη Κυριακή με έστειλε να παρακολουθήσω κι άλλο παιχνίδι. Είδα κι άλλα παιχνίδια ως σκάουτερ πια και άρχισα να του δίνω 60 και 70 σελίδες ανά παιχνίδι, τις οποίες, μάλιστα, τις έχω κρατήσει. Η αλήθεια είναι, ότι ερχόταν και με παρακολουθούσε, είτε ήμουν στην Κηφισιά, είτε στο Κρυονέρι. Έβλεπε κάποιες φορές τις προπονήσεις και άλλες τα παιχνίδια. Κάναμε διάφορες κουβέντες πάνω σε αυτά, αλλά όταν επήλθε το μοιραίο, απογοητεύτηκα. Ένιωσα ότι χάθηκε ένα κομμάτι από την ζωή μου. Κατάλαβα, όμως, ότι δεν μπορούσα να κάνω κάτι. Έτσι έμεινα στο Κρυονέρι. Εκεί με πίστευαν, με αγαπούσαν και γι’ αυτό έμεινα και τόσα χρόνια. Ασχολήθηκα με την ομάδα. Αλλά όταν έφυγε ο Γιάννης «έπεσε ο ουρανός». Είχαμε μία πολύ καλή συνεργασία και είχαμε φτάσει σε έναν βαθμό οι σημειώσεις μου να είναι πιο ουσιαστικές, ακόμα και από αυτά που έπρεπε να κάνει. Ήταν ένας προπονητής που δούλευε πολύ επάνω στον αντίπαλο. Χτυπούσε στην αδυναμία του αντιπάλου. Αν εγώ επισήμαινα μία αδυναμία του αντιπάλου, με άκουγε. Επίσης με έστελνε να παρακολουθώ και τις προπονήσεις των μεγάλων ομάδων της Α’ Εθνικής, όπως η ΑΕΚ, ο Πανιώνιος, ο Εθνικός, κ.ά. Πήγαινα, για να δω αν δουλεύουν την τακτική τους, για να βρει αδύναμα σημεία. Ακόμα και για ψάρεμα όταν πηγαίναμε, με ρώταγε «Μπορεί ο τάδε να βγει από αριστερά;», «Μπορεί ο δείνα να βγει από αλλού» κι εγώ του έλεγα «Άσε με ρε παιδί μου και κάτσε να απολαύσουμε την φύση». Ακόμα, δηλαδή και όταν χαλάρωνε στον ελεύθερο χρόνο του σκεφτόταν το ποδόσφαιρο. Έτσι λειτουργούσε. Με βοήθησε πάρα πολύ. Με ανέδειξε. Είχα πάει -στο πλαίσιο μιας συνεργασίας μου με την Παρτιζάν Τιράνων- στην Αλβανία για κάποιους παίκτες και εκεί τα ΜΜΕ ρωτούσαν τον Πρόεδρο ποιος είμαι εγώ. Αυτά εν ολίγοις για τον αδελφό…»

dionysospost.gr: Στον ΠΑΟ –αν δεν απατώμαι- δουλέψατε ως σκάουτερ και γενικώς στην καριέρα σας αναδείξατε ποδοσφαιριστές, οι οποίοι έπαιξαν και στη SUPER LEAGUE. Τι συναισθήματα σας δημιούργησε η ανάδειξη αυτών των παικτών; Ήταν μία καταξίωση για εσάς;

Νίκος Κόκκινος: «Βεβαίως και ήταν μία καταξίωση. Ένας από τους πρώτους παίκτες που ανέδειξα, ήταν ο Χρήστος ο Κόντης, τον οποίον είχα από όταν ήταν 11 ετών και κατάφερε να παίξει και Champions League. Τον είχα στην Κηφισιά και μάλιστα τότε ήθελε ο πατέρας του να τον πάει στην ΑΕΚ και δεν τον άφησα. Είχε μείνει κι έναν χρόνο έξω λόγω του ότι ψήλωνε και είχε πάθει οστεοχονδρίτιδα και τον είχα με σούπες έναν χρόνο. Πρόκειται όμως για έναν εξαιρετικό χαρακτήρα και είχε πάρα πολλά προσόντα. Ήταν πάρα πολύ καλό παιδί, δεν φοβόταν τη δουλειά και γι’ αυτό έφτασε τόσο ψηλά. Εξαιτίας του Χρήστου βρήκα κίνητρο και ασχολήθηκα περισσότερο. Μετά θυμάμαι πάλι από την Κηφισιά, που μετά τον πήρα στο Κρυονέρι, τον  Σπύρο τον Βελετάκο, ο οποίος ήταν και αρχηγός του Αθηναϊκού στα 20 του χρόνια. Και γενικώς όλα τα παιδιά από την Κηφισιά που έπαιξαν στην (τότε) Δ’ Εθνική κατηγορία, τα είχα αναλάβει εγώ, όπως για παράδειγμα ο Δημήτρης Καρράς που έπαιξε στη Δόξα Βύρωνα στη Β’ Εθνική, ο Βαγγέλης Νικητόπουλος, ο Αντρέας Τριανταφύλλου στο Αιγάλεω το οποίο αγωνιζόταν στην Α’ Εθνική και πολλοί άλλοι, όπως ο Παναγιώτης Γιαννενάκης και ο Παπασταθόπουλος που αγωνίστηκαν στην Προοδευτική στην Α’ εθνική κατηγορία. Θυμάμαι τους παίκτες της Κηφισιάς που πήγαμε μαζί στον «Ελπιδοφόρο». Στο Κρυονέρι έσπασα κάθε ρεκόρ, καθώς έμεινα εκεί για 14 χρόνια. Ρεκόρ ήταν και η παραμονή μου στον Ολυμπιακό Αγίου Στεφάνου στον οποίον έμεινα για δύο σεζόν.   Τριάντα χρόνια τώρα είμαι συνεχώς σε ομάδες. Έχω κερδίσει πάρα πολλά πράγματα από το ποδόσφαιρο και η φιλοσοφία μου είναι ότι η επένδυση του ανθρώπου είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Λεφτά δεν έβγαλα γιατί εγώ ξέρω ότι πρέπει να κεράσω τους ποδοσφαιριστές ή να τους αγοράσω και το δώρο τους. Αλλά κέρδισα πάρα πολλούς ανθρώπους, οι οποίοι με βοήθησαν στην πορεία μου, όσον αφορά και τις δύο επαγγελματικές μου ιδιότητες. Μεγαλύτερη καταξίωση για εμένα ήταν όταν βρήκα στο Facebook έναν ποδοσφαιριστή που προπονούσα στην Κηφισιά όταν ήταν 12 χρονών και μου είπε «Κύριε Νίκο, ευχαριστούμε πάρα πολύ για όλα όσα μας έδωσες σαν προπονητής. Αλλά πιο πολύ σας ευχαριστούμε για όσα μας έδωσες σαν άνθρωπος». Όλα αυτά μου τα έλεγε ένα παιδί που το γνώρισα στα 12 του και τώρα είναι 45 χρονών. Ένας άλλος αθλητής μου μου είπε ότι «Εσύ δεν μας βοήθησες μόνο στο να παίζουμε σωστό ποδόσφαιρο. Μας βοήθησες να γίνουμε σωστοί άνθρωποι». Κι όταν αυτή την κουβέντα στην λέει ένας άνθρωπος φτασμένος και επαγγελματικά και αθλητικά αναφορικά με το ποδόσφαιρο, νιώθεις πολύ όμορφα. Αυτά έχω κερδίσει από το ποδόσφαιρο. Οι γνωριμίες με τους ανθρώπους φέρνουν και καλές σχέσεις και κόντρες, αλλά πάντα μένουν τα θετικά. Και τα θετικά είναι πάντα περισσότερα».

dionysospost.gr: Τώρα βρίσκεστε στον Φωκικό, μία νέα πρόκληση στην καριέρα σας. Ποιοι είναι οι στόχοι που έχετε θέσει με την ομάδα;

Νίκος Κόκκινος: «Ο Φωκικός είχε έναν πολύ καλό προπονητή. Μου είχε πει ότι ήθελε να φύγει κάνα-δυο φορές. Και επειδή ήξερε ότι ως τεχνικός διευθυντής θα τον απέτρεπα, την τρίτη φορά δεν μου το είπε και υπέβαλε την παραίτησή του. Συνεπώς, η διοίκηση ανέθεσε σε εμένα τις τύχες της ομάδας. Έχω εξαιρετικούς συνεργάτες εκεί και αυτήν τη στιγμή προσπαθούμε να βοηθήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο την ομάδα να σταθεί στην κατηγορία, ή ακόμα να ανέβει και πιο ψηλά. Πιστεύω ότι στο τέλος θα τα καταφέρουμε. Εδώ στην ομάδα με αγάπησαν. Δεν περίμενα κάτι τέτοιο. Γιατί όταν έρχεσαι σε μία ξένη πόλη, που δεν ξέρεις κανέναν και δεν σε ξέρει κανείς, είναι δύσκολα τα πράγματα. Ο κόσμος με δέχτηκε με καλοσύνη, αλλά κι εγώ αισθάνθηκα σαν την πρώτη φορά, όταν ήμουν στο Κρυονέρι. Το έργο μας είναι δύσκολο. Τα προβλήματα είναι πολλά και σήμερα η κοινωνία έχει προβλήματα, αλλά πιστεύω, ότι με την στήριξη της διοίκησης και του κόσμου θα τα καταφέρουμε. Ο Φωκικός έχει πολύ κόσμο. Είναι μία ομάδα που έχει παίξει αγώνες κυπέλλου με Ολυμπιακό, ΠΑΟ και ΑΕΚ. Ο κόσμος την αγαπάει την ομάδα. Κι αυτό φαίνεται σε κάθε παιχνίδι. Αυτόν τον κόσμο δεν πρέπει ποτέ να τον απογοητεύεις. Αυτό σε κάνει να είσαι πιο προσεκτικός και πιο συγκεντρωμένος για να μην απογοητεύεις τον κόσμο. Και πιστεύω ότι δεν θα τον απογοητεύσουμε παρά τα προβλήματα και τις δυσκολίες».

dionysospost.gr: Έχετε δουλέψει σε ομάδες της περιοχής, όπως το Κρυονέρι και ο Ολυμπιακός Αγ. Στεφάνου, γεγονός που σημαίνει ότι έχετε μία πολύ καλή εικόνα γύρω από τις εγκαταστάσεις και τις υποδομές του Δήμου Διονύσου. Θεωρείτε ότι είναι αρκετές;

Νίκος Κόκκινος: «Το γήπεδο του Κρυονερίου είναι ένα από τα πρώτα που είχαν χλοοτάπητα στην περιοχή. Το πρόβλημα είναι αλλού, με τις ακαδημίες. Οι άνθρωποι δεν δίνουν μεγάλη βάση. Δεν ενδιαφέρονται. Θέλουν να έχουν ακαδημίες, αλλά δεν νοιάζονται. Το πρόβλημα είμαστε εμείς οι προπονητές. Και εκεί έχουν μεγάλη ευθύνη οι παράγοντες. Θεωρώ ότι οι προπονητές που υπάρχουν στις ακαδημίες θα έπρεπε να είναι καλύτεροι από αυτούς της πρώτης ομάδας. Γιατί πέρα από προπονητές είναι και παιδαγωγοί. Ο προπονητής πρέπει να είναι προπονητής, παιδαγωγός, γυμναστής και προ πάντων να αγαπάει αυτό που κάνει, αλλά κυρίως τα παιδιά. Αυτό δεν εξετάζεται από τα σωματεία. Παλιά δεν τους ενδιέφερε καν. Τώρα τελευταία η κατάσταση αλλάζει. Αλλά δεν φτάνει αυτό. Ένα άλλο πρόβλημα είναι οι γονείς. Αυτό που δεν πέτυχαν εκείνοι θέλουν να το πετύχει το παιδί τους. Με αποτέλεσμα το παιδί να εξαναγκάζεται να αθληθεί. Πρέπει να δουν το θέμα με περισσότερη ευαισθησία για να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα».

ΚΟΚΚΙΝΟΣ_20160522

dionysospost.gr: Πιστεύετε ότι μια ομάδα της περιοχής μας μπορεί να προβιβαστεί σε μία ανώτερη Εθνική κατηγορία;

Νίκος Κόκκινος: «Σαφέστατα. Στο Κρυονέρι σταματήσαμε τρεις φορές τη διαδικασία. Την πρώτη φορά σταματήσαμε λόγω έλλειψης ακαδημιών. Σαφώς και μπορούν οι ομάδες μας. Είναι ένας στόχος που μπορεί να επιτευχθεί. Την άλλη φορά δεν μπορέσαμε να «ανέβουμε» λόγω έλλειψης χρημάτων και δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε ταξίδια. Το έχω μετανιώσει από τότε, που δεν άφησα την ομάδα να προβιβαστεί. Εκείνη την εποχή υπήρχε η Δ’ Εθνική και τότε μπορούσαμε να τα καταφέρουμε. Ο Ολυμπιακός Αγ. Στεφάνου κάνει 3-4 χρόνια πρωταθλητισμό. Απλά, όλες οι ομάδες, πρέπει να βελτιώσουν τις εγκαταστάσεις και τις υποδομές τους. Πρέπει να κοιτάξουν τις ακαδημίες. Να βγάλουν παίχτες από τα «σπλάχνα» τους, να έχουν δικά τους παιδιά, για να αποφύγουν το κόστος των μεταγραφών. Και θα χαρώ πολύ αν συμβεί ο προβιβασμός. Όταν ήμουν κι εγώ στον Ολυμπιακό Αγ. Στεφάνου, ήμασταν πρώτοι και η ομάδα τώρα είναι καλύτερη από άλλες χρονιές. Και δεν σας κρύβω ότι ακόμα κοιτάω πώς τα πάνε οι ομάδες αυτές. Ακόμα ψάχνω τα αποτελέσματα. Γιατί πέρα από τις ομάδες υπάρχουν οι άνθρωποι. Πέρασα πολύ καλά με τους ανθρώπους εκεί. Στη Δροσιά, στην Άνοιξη και στο Κρυονέρι που ήμουν τόσα χρόνια μου έχουν μείνει όλοι αξέχαστοι».

dionysospost.gr: Έχετε δει παίχτες που μπορούν να ξεχωρίσουν από τις ομάδες του Διονύσου;

ίκος Κόκκινος: «Βεβαίως! Είναι πολλοί και ταλαντούχοι. Εάν μου είχε δοθεί η ευκαιρία και αν μου δοθεί φέτος, μέσω της συνέχισης της συνεργασίας μου με τον Φωκικό, ή οπουδήποτε αλλού, θα πάρω παιδιά και από τον Αγ. Στέφανο και από το Κρυονέρι και από τη Δροσιά και την Άνοιξη. Έχω πάρει παίκτη από την Άνοιξη στην Καλλιθέα. Αναμφίβολα υπάρχουν παίκτες, που θα μπορούσαν να σταθούν και στη Super League. Δυστυχώς, όμως, υπάρχει μια ξενομανία στο ποδόσφαιρο. Οι παράγοντες θέλουν παίκτες από την Βραζιλία, την Αργεντινή, κλπ. και δεν δίνουν βάση στους Έλληνες. Θεωρούν, ότι μπορούν να πετύχουν το λαχείο, ενώ το λαχείο είναι στην πόρτα τους».

dionysospost.gr: Τι πιστεύετε ότι πρέπει να πράξει η δημοτική αρχή για να ασχοληθούν οι νέοι και τα παιδιά με τον αθλητισμό;

Νίκος Κόκκινος: «Πρέπει να φτιάξουν τις εγκαταστάσεις. Έχουν αφήσει τα γήπεδα στο έλεος του Θεού! Τα γήπεδα στο Διόνυσο είναι τραγικά. Τα παιδιά που είναι στην ανάπτυξη και παίζουν σε αυτά τα γήπεδα θα έχουν πρόβλημα στις αρθρώσεις. Το πλαστικό έχει εξαφανιστεί και έχει μείνει το τσιμέντο. Ουσιαστικά τα παιδιά παίζουν σε τσιμέντο. Είναι μεγάλο λάθος, αν όχι έγκλημα… Οι δήμοι και στο Διόνυσο και παντού πρέπει να μεριμνήσουν».

NIKOS-KOKKINOS-PRVTEAS

dionysospost.gr: Τι συμβουλές δίνετε στους αθλητές σας πέρα από το αθλητικό κομμάτι;

Νίκος Κόκκινος: «Τους συμβουλεύω, ό, τι κάνουν στην ζωή τους, να το κάνουν με πίστη και να το αγαπούν για να μπορέσουν να πετύχουν. Να περιβάλλουν οτιδήποτε κάνουν στην ζωή τους με πίστη! Αν δεν αγαπάς αυτό που κάνεις, κι αν δεν πιστεύεις ότι μπορείς να πετύχεις, δεν θα πετύχεις ποτέ. Η αγάπη και η πίστη σε βοηθάει να πετύχεις τους στόχους σου. Επίσης τους συμβουλεύω να θέτουν κοντινούς στόχους. Να ανεβαίνουν ένα-ένα τα σκαλιά. Γιατί τα εύκολα άλματα προς τα επάνω έχουν ανώμαλη πτώση προς τα κάτω».

dionysospost.gr: Έχετε διατελέσει και πρόεδρος της Καλλιθέας. Τι σας ώθησε προς αυτήν την κατεύθυνση;

Νίκος Κόκκινος: «Τότε δεν υπήρχε άνθρωπος να αναλάβει την ομάδα της Καλλιθέας. Το θέμα είναι, όμως, πως όταν αγαπάς αυτό που λέμε ποδόσφαιρο, περνάς από όλα τα στάδια. Για εμένα ήταν μία ακόμη εμπειρία. Γνώρισα και το πόστο, με το οποίο ως ποδοσφαιριστής, αλλά και ως προπονητής ερχόμουν σε κόντρα. Ήταν μία καλή εμπειρία. Αν ασχολείσαι με ένα πράγμα πρέπει να περνάς από όλα τα φάσματά του. Και έτσι το μαθαίνεις σε βάθος».

dionysospost.gr: Τι σας εκφράζει και τι σας απωθεί στο σημερινό ποδόσφαιρο;

Νίκος Κόκκινος: «Με εκφράζει η γιορτή του ποδοσφαίρου. Όταν είχα ξεκινήσει στις ακαδημίες της Κηφισιάς είχαμε συμμετάσχει σε δυο τουρνουά του εξωτερικού. Εκείνα τα χρόνια μάλιστα, το 1989-90, είχαμε πάει στο Μάντσεστερ, σε ένα πανεπιστήμιο για ένα τουρνουά, με ομάδες από όλον τον κόσμο. Είχαμε πάει να δούμε την Αργεντινή να παίζει με την Αγγλία. Θυμάμαι τους Άγγλους φιλάθλους, οι οποίοι ήταν συνεχώς χαμογελαστοί. Είτε κέρδιζε, είτε έχανε η ομάδα τους. Χειροκροτούσαν και πανηγύριζαν. Εμείς εδώ, δεν το έχουμε αυτό… Αυτό που με απωθεί από το ποδόσφαιρο είναι η βία και οι καταστάσεις με τα στοιχήματα, κλπ. Δεν με εκφράζουν καθόλου. Εγώ αγαπώ το ποδόσφαιρο σαν άθλημα. Ένας αγώνας για μένα είναι γιορτή. Μακριά η βία. Και αυτό πρέπει να το μεταλαμπαδεύουμε και στους ποδοσφαιριστές. Καμιά φορά αντιδρούν και οι αθλητές, όταν κάποιος από την εξέδρα τους βρίζει. Εγώ συνιστώ την περιφρόνηση. Η περιφρόνηση είναι ό,τι σκληρότερο για κάποιον που σε προκαλεί βρίζοντάς σε».