ΑΠΟΨΕΙΣ

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΟ ΑΓΡΙΟ ΠΑΖΑΡΙ ΑΜΕΡΙΚΗΣ – ΤΟΥΡΚΙΑΣ;

Του Νίκου Σταματάκη*.

Σε σημείο αιχμής έφτασε ξαφνικά το άγριο ανατολίτικο παζάρι μεταξύ Αγκυρας και Ουάσιγκτον με εξελίξεις τόσο στο θέμα του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν όσο και στο ζήτημα της πώλησης πυραύλων Πάτριοτ στην Τουρκία. Για τον Γκιουλέν ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε ότι «εξετάζει το θέμα χωρίς καμία δέσμευση».  Για τους Πάτριοτ έγινε η εκκίνηση της σχετικής διαδικασίας που όλοι γνωρίζουμε ότι είναι πολυδαίδαλη και δεν πρόκειται ΠΟΤΕ να ολοκληρωθεί εάν η Τουρκία δεχτεί να παραλάβει τους ρωσικούς πυραύλους S-400… Αλλωστε το Κογκρέσο έχει ήδη δεσμευτεί σχετικά.

Τα δύο αυτά ζητήματα δεν θα μας προκαλούσαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον εάν δεν ανακοινωνόταν μόλις προχθές ότι επίκειται ΑΜΕΣΗ αποχώρηση των περίπου 2000 Αμερικανών στρατιωτών από τη Συρία, που μάχονται τους ισλαμιστές στο πλευρό των Κούρδων του YPG.  Το γεγονός αυτό που προδίδει συνεννόηση Τουρκίας-ΗΠΑ για τη σχεδιασμένη επέμβαση της Αγκυρας στα ανατολικά του Ευφράτη είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό: προδιαθέτει για εγκατάλειψη, για μια ακόμα φορά των ηρωϊκών Κούρδων μαχητών από τη Δύση.

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι είναι πολύ νωρίς για να εξαχθούν συμπεράσματα καθώς το παζάρι που παίζεται δεν έχει καμία σχέση με διπλωματία και διεθνείς σχέσεις και είναι κυριολεκτικά ανατολίτικο παζάρι του αισχίστου είδους.  Το γεγονός αυτό από μόνο του προδιαγράφει και το μέλλον των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας, που πλέον θα καθορίζονται απλά και μόνο από το παζαρλίδικο «πάρε-δώσε» ενώ καμία μακροπρόθεσμη σχέση που θα προϋποθέτει εμπιστοσύνη δεν θα μπορεί να αποφασιστεί.  Όλα θα αποφασίζονται «στο τώρα» και «στο γόνατο».

Με τον τρόπο αυτό μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι ο ρόλος της Τουρκίας στις σχέσεις με τις ΗΠΑ έχει οριστικά αλλάξει. Κανένας μακροπρόθεσμος σχεδιασμός ασφαλείας – αλλά ούτε και εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου – δεν μπορεί να βασιστεί σε τέτοιου είδους νοοτροπία.  Αλλωστε ο υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Γουές Μίτσελ έστειλε προχθές καθαρότατο μήνυμα στην Αγκυρα για την ΑΟΖ της Κύπρου: «Η Τουρκία αποτελεί μειοψηφία του ενός στο θέμα αυτό». Και όχι μόνο αυτό αλλά οι ΗΠΑ θα συμμετέχουν ως παρατηρητές στην τριμερή Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ που έχει πλέον λάβει και καθαρότατη αμυντική διάσταση.  Ενώ ακόμα πιο έντονη είναι η απόρριψη της Αγκυρας από την Αίγυπτο που επίσης εδώ και χρόνια συμμετέχει σε κοινές αεροναυτικές ασκήσεις με την Ελλάδα στα ανοιχτά του Καστελόριζου…

Με άλλα λόγια ακόμα και αν το κατεστημένο του βούρκου της Ουάσιγκτον επιδιώξει μεγαλύτερη «εξομάλυνση» στις σχέσεις με την Αγκυρα, τα όρια μιας τέτοιας εξέλιξης έχουν ήδη τεθεί από όλους τους λοιπούς γείτονες στους οποίους τελευταία έχουν προστεθεί και η διασπασμένη Λιβύη, η Ιορδανία αλλά και το Κατάρ που συμμετέχει στην εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κύπρου.  Κανένας προγραμματισμός εκμετάλλευσης δεν είναι δυνατός μέσω Τουρκίας, καθώς έχει αποδειχτεί η αναξιοπιστία της.

Οσο για τους συμπαθέστατους σε μας τους Ελληνες Κούρδους μαχητές της Συρίας σαφώς το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει.  Να μην ξεχνάμε ότι το συριακό YPG αποτελεί παρακλάδι του ΠΚΚ που δρα ανενόχλητο σχεδόν εντός της Τουρκίας και έχει ως παραδοσιακό σύμμαχο τη Μόσχα. Εάν αποχωρήσουν πράγματι οι αμερικανικές δυνάμεις από τη Συρία και ταυτόχρονα δοθεί το ΟΚ προς την Τουρκία για επιχειρήσεις κατά του YPG (είναι αμφίβολο τι ακριβώς θα σημαίνει αυτό το ΟΚ), τότε θα πρόκειται για σαφή αλλαγή στρατοπέδου για την Αγκυρα.  Που μπορεί μεν να επιχειρήσει κατά του κουρδικού YPG εντός του συριακού εδάφους, αλλά θα ανάψει τα «λαμπάκια» στη Μόσχα που θα λένε «ενισχύστε το ΠΚΚ»…  Όπως και εάν έχει το πράγμα πρόκειται για δίκοπο μαχαίρι για την Αγκυρα… Οι κουτοπόνηροι Τούρκοι νόμιζαν ότι θα κοροϊδέψουν Ρώσους και Αμερικανούς, αλλά η αλήθεια είναι ότι Ρωσία και ΗΠΑ τους κλωτσάνε πότε εδώ και πότε εκεί…. Μέχρι να έρθει η ώρα – που η λογική μας λέει ότι θα έλθει σύντομα: Να συνεννοηθούν Τραμπ και Πούτιν για το καλό και των δύο, αλλά και της ειρήνης….

Φυσικά δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε και τον παράγοντα Ισραήλ στο κουρδικό.   Οι Κούρδοι της Συρίας, του Ιράκ και της Τουρκίας είναι βασικός μοχλός στην αντιμετώπιση του Ιράν.  Το εβραϊκό κράτος δεν πρόκειται να τους εγκαταλείψει αμαχητί στα νύχια του Σουλτάνου και των μουλάδων της Τεχεράνης.  Επειδή το κράτος αυτό είναι οργανωμένο με όρους επιβίωσης απέναντι σε πολύ αντίξοες συνθήκες και σε ένα εξαιρετικά εχθρικό περιβάλλον.  Ως βασικό θεμέλιο της πολιτικής του έχει ενσωματώσει στην οργάνωση του την Παγκόσμια Εβραϊκή Διασπορά.  Αραγε ο Ελληνισμός, που κινδυνεύει από παντού, πόσο έχει να παραδειγματιστεί από τέτοιου είδους οργάνωση;

*Ο Νίκος Σταματάκης είναι διεθνολόγος, διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών που ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη.

Categories: ΑΠΟΨΕΙΣ