ΑΠΟΨΕΙΣ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΡΑΜΠ ΛΕΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ «ΟΧΙ»

Του Nίκου Σταματάκη*

Οι τελευταίες ταραγμένες μέρες του 2018 δείχνουν με αρκετή καθαρότητα το δρόμο που επέλεξε ο πρόεδρος Τραμπ για το 2019.  Είπε το μεγάλο ΟΧΙ προς όλες τις κατευθύνσεις του κατεστημένου και ειδικά προς το πανίσχυρο «στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα» που κυβερνά την χώρα από το τέλος της δεκαετίας του 1950 οπότε και βαπτίστηκε έτσι από τον πρόεδρο Αιζενχάουερ. Πρόκειται για τιτάνια μάχη απέναντι σε ένα αντίπαλο πανίσχυρο που νίκησε σειρά προέδρων, μεταξύ των οποίων και τους Κένεντι, Νίξον και Κάρτερ.  Οι πολεμοχαρείς «καραβανάδες» και οι στρατιές των πολιτικών και λομπιστών που τους συνοδεύουν για χρόνια έχουν μόνο ένα στο μυαλό τους: Πώς θα διατηρήσουν τα προνόμιά τους συνεχίζοντας τον πλουτισμό τους από το πουγκί των Αμερικανών φορολογουμένων.  Τι λοιπόν έχουν να επιδείξουν μετά από τόσα χρόνια που ξοδεύουν προϋπολογισμούς πάνω από $600 και $700 δις ετησίως;  Παραθέτω εδώ ορισμένα από τα πιο σπουδαία «κατορθώματά» τους:  1) Ξόδεψαν πάνω από $5,6 τρις!!! (ναι διαβάσατε σωστά $5,6 τρις!!!) για πολέμους στο Ιράκ και τo Αφγανιστάν από το 2001. Μέχρι να αναλάβει την προεδρία ο πρόεδρος Τραμπ το Ισλαμικό Κράτος (το οποίο δημιούργησε και χρηματοδοτούσε τμήμα των αμερικανικών και ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών!)  αποτελούσε ακόμα σπουδαία απειλή!  2) Ηταν τέτοια η «επιτυχία» τους μετά τη σπατάλη αυτή των $5.6 τρις που, όπως παρατήρησε ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ, το προεδρικό αεροπλάνο στην πρόσφατη επίσκεψή του στο Ιράκ έπρεπε να κινηθεί με απόλυτη μυστικότητα και πάντοτε με μεγάλη προστασία από σμήνη πολεμικών αεροσκαφών.   3) Ηταν τόση η επιτυχία του βιομηχανικού-στρατιωτικού συμπλέγματος που πολλές φορές μέσα στο 2018 αναγκάστηκαν να παραδεχτούν επίσημα ότι η Αμερική είναι χωρίς άμυνα απέναντι στους υπερηχητικούς ρωσικούς πυραύλους – που παράγονται με ένα προϋπολογισμό περίπου $60 δις – δηλαδή το 1/10 του αμερικανικού! Η Αμερική υστερεί ακόμα και στα ραντάρ! Και παραδέχτηκαν την αποτυχία τους χωρίς ίχνος ντροπής!  Οταν επιτέλους ο πρόεδρος Τραμπ τους κατέβασε από το άλογο της αλαζονείας λέγοντάς τους ότι αποφάσισε να αποσύρει τους 2,000 στρατιώτες από τη Συρία «έβγαλαν σπυριά» υποστηρίζοντας διάφορα ανυπόστατα πράγματα.

Ευχή μας είναι το μεγάλο ΟΧΙ του προέδρου Τραμπ να καταλήξει το 2019 εκεί που ο ίδιος υποσχέθηκε στο λαό προεκλογικά το 2016: σε μια συνολική συνδιαλλαγή με τη Ρωσία όπως άλλωστε διαφαίνεται με πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας.  Αμερική και Ρωσία έχουν πολλά κοινά συμφέροντα, πολύ περισσότερα από τις διαφορές τους, όπως έχουν διαπιστώσει οι κορυφαίοι ειδικοί επί του θέματος, Henry Kissinger και Stephen Cohen. Δύο είναι οι εκφραστές του κατεστημένου που βάζουν φραγμούς: α) Το παραπάνω «βιομηχανικό-στρατιωτικό σύμπλεγμα», που είναι γνωστό και ως «κόμμα του πολέμου» και β) το οικονομικό κατεστημένο της Ν. Υόρκης που υπολόγιζε από την εποχή Γέλτσιν να βάλει στο χέρι το μεγάλο θησαυροφυλάκιο που λέγεται Σιβηρία και Αρκτική «στο τσάμπα».  Η απληστία τους είναι παγκοσμίως γνωστή – αλλά τη φορά αυτή βρήκαν τον δάσκαλό τους που λέγεται Βλαντιμίρ Πούτιν…  Ακόμα βέβαια ξερογλείφονται τα αρπακτικά του συστήματος (μεταξύ των οποίων πρωτοστατεί ο Τζορτζ Σόρος και οι τραπεζίτες Ρότσιλντ), αλλά ο Πούτιν και η απότομη άνοδος των Ευρωπαίων «αντι-συστημικών» που δεν ελέγχουν, τους έχουν βάλει φρένο…

Αυτός άλλωστε είναι και ο βασικός λόγος ύπαρξης του ανακριτή Μιούλερ και της ομάδας των κομματόσκυλων των «δημοκρατικών» που συναποτελούν την ομάδα του.  Δηλαδή να ανατρέψουν την λαϊκή εντολή με διάφορες πλαστές κατηγορίες υπό το προκάλυμμα της δήθεν «ρωσικής παρέμβασης» στις αμερικανικές εκλογές.  Ετσι, ενώ σε πολλά μέτωπα και ειδικά στην οικονομία, ο πρόεδρος Τραμπ είχε τεράστιες επιτυχίες, αναγκάζεται να δίνει καθημερινές μάχες αντιπαλεύοντας καθαρά αντιδημοκρατικές – αν όχι φασιστικές – πρακτικές των αντιπάλων του.  Ο πρόεδρος Τραμπ έχει όμως ένα μεγάλο πλεονέκτημα: οι οπαδοί του είναι συσπειρωμένοι γύρω του και χαλάνε τα σχέδια των αντιπάλων του. Ακόμα και ανάμεσα στις γυναίκες – αλλά και στους Αφρο-αμερικανούς και τους Λατίνους – η υποστήριξη που απολαμβάνει είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλο ρεπουμπλικανό πρόεδρο.  Στο χώρο της δικαιοσύνης έχει ήδη αφήσει ανεξίτηλο το συντηρητικό στίγμα του για τις επόμενες γενιές έχοντας διορίσει δύο δικαστές του ανώτατου δικαστηρίου και 86 ομοσπονδιακούς δικαστές μέσα σε δύο χρόνια…  Και όταν το Κογκρέσο εξαναγκαστεί να του δώσει τους αναγκαίους πόρους για το χτίσιμο του τείχους στα νότια σύνορα τότε θα έχει καταγάγει μια ακόμα μεγάλη νίκη.  Αν το Κογκρέσο αρνηθεί ή δεν δώσει αρκετά χρήματα  τότε σαφώς και οι πόροι πρέπει να αφαιρεθούν από τον προϋπολογισμό του Πενταγώνου και άλλων υπουργείων, μεγάλο μέρος το οποίου σπαταλιέται χωρίς ντροπή!..

*O Νίκος Σταματάκης είναι διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών, διεθνολόγος, που ζει  και εργάζεται στη Ν. Υόρκη.

Categories: ΑΠΟΨΕΙΣ