ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΠΡΑΝΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΓΚΟΡΝΤΟΝ ΜΠΑΝΚΣ (vds)

Του Δημήτρη Καπράνου*.

Εκείνα τα καλοκαιρινά βράδια του 1970, οι γονείς είχαν πάει διακοπές και το σπίτι ήταν όλο δικό μας.
Η τηλεόραση, μια μαυρόασπρη Westinghouse, με τέσσερα λοξά, βιδωτά πόδια, είχε τοποθετηθεί στη μεγάλη βεράντα, που έβλεπε στην άδεια αυλή του σχολείου.

Δεν είχαν όλοι στην γειτονιά τηλεόραση. Και φυσιολογικά η βεράντα είχε γίνει κερκίδα.
Τους θυμάμαι όλους, έναν-έναν. Ο Μάκης, ο Χαράλαμπος, ο Πάρης, ο Γρηγόρης, ο Νίκος, ο Περικλής, ο Γιάννης, ο Γερβάντ, ο Οβανές και, φυσικά, τα κορίτσια μας, που επιμελούνταν και τους καφέδες για το ξενύχτι!

banks

Ήταν η πρώτη φορά που μπορούσαμε να δούμε το Παγκόσμιο Κύπελλο σε απ’ ευθείας μετάδοση, από το Μεξικό!
Ναι, ήμασταν η τυχερή γενιά, που είδε και θαύμασε από την μαυρόασπρη τηλεόραση τον Πελέ, τον Ρίβα, τον Ριβέρα, τον Μουρ, τον Τσάρλτον, τον Μύλερ, τον Ζέελερ, τον νεαρό Μπεκενμπάουερ και, φυσικά, τον κορυφαίο τερματοφύλακα εκείνου του καιρού και ίσως τον καλύτερο του κόσμου, μαζί με τον Γιασίν, τον μεγάλο Γκόρντον Μπανκς!

Τι αγώνες είδαμε, Χριστέ μου! Εκείνο το Γερμανία-Ιταλία 3-4 (1-1 κανονικός αγώνας), το Αγγλία-Γερμανία 2-3 (από 2-0 στο εικοσάλεπτο) και, φυσικά, τον μεγάλο τελικό Βραζιλία-Ιταλία 4-1 με τον μάγο Πελέ να μεγαλουργεί, παρέα με τους Ζέρσον, Τοστάο, Ριβελίνο, Ζαϊρζίνιο, Κάρλος Αλμπέρτο.

Με την φωνή του Γιάννη Διακογιάννη, που μας ενημέρωνε μέχρι και για το τι νούμερο παπούτσι φορούσαν οι παίκτες και την επομένη, στο γηπεδάκι τη γειτονιάς μας, παίζαμε μπάλα με το μυαλό σε όσα είχαμε θαυμάσει και ευχαριστηθεί…

Και, φυσικά, στο μυαλό μας είχε αποτυπωθεί εκείνη η φανταστική, η μοναδική, η απίστευτη απόκρουση του Γκόρντον Μπανκς, πρωταθλητή κόσμου το 1966, στην καρφωτή κεφαλιά του Πελέ, δίπλα ακριβώς από την ρίζα του δεξιού στύλου της αγγλικής εστίας!

images

Είχαμε μείνει άφωνοι, είχαμε μείνει έκθαμβοι. Πώς αντέδρασε έτσι; Πώς πετάχτηκε εκεί; Πώς απέκρουσε; Πώς πήρε πορεία αντίστροφη η μπάλα; Πώς έβαλε το χέρι του; Πότε πρόλαβε να τα κάνει όλα αυτά;

Με μιας, εκείνος ο ασχημούλης, που έμοιαζε με Ινδιάνο, τερματοφύλακας της Στόουκ Σίτι, έγινε ίνδαλμα, έγινε είδωλο, έγινε φίλος, έγινε διπλανός!
Ναι, ήταν μεγάλος και ο Λεβ Γιασίν, αλλά δεν έπαιζε πλέον και στο Μεξικό του ’70 ήταν ήδη 40 ετών και τρίτη επιλογή ως τερματοφύλακας!
Οπότε ο Μπανκς κέρδιζε άνετα πια το στέμμα του κορυφαίου!

Πρόλαβα να τον δω σε ένα ματς με τα χρώματα της Στόουκ, σε φιλικό με τον Ολυμπιακό! Λίγο αργότερα, σε ένα τροχαίο, έχασε το δεξί του μάτι και η καριέρα του τελείωσε άδοξα!

Πέθανε χθες, στα 81 του. Δεν αποκρούονται τα πέναλτι του χάρου, δυστυχώς…

*Ο Δημήτρης Καπράνος είναι συγγραφέας, αρθρογράφος και δημοσιογράφος που εργάζεται στην «Εστία», τη «Δημοκρατία» και το περιοδικό «SHIPPING». Παλαιότερα εργάστηκε μεταξύ άλλων στην «Καθημερινή» και τη «Μεσημβρινή».

 

Η απόκρουση του αιώνα: